Boto a ollada atrás un momento.
Dígome que quizais non estaría tan mal retomar isto de escribir con regularidade no blog, malia que sexa unha ferramenta da prehistoria da internet. Ninguén le estas cousas... A quen lle poderían interesar?
Fago scroll no apartado de "comentarios" e leo canta, canta xente compartía este espazo comigo. Unha sala chea doutras vidas amáis da miña.
Dende 2007, Navicularia (e outros blogs antes deste, como "As incribles aventuras de Frida Kreutzer") foise enchendo e baleirando de todo e de todos. Algúns seguides perto, noutras plataformas ou en carne e óso, nas apps de mensaxería instantánea xornada tras xornada canda min, en vermús, en veráns ao sol e en calma, en xantares e sobremesas que se estenden felices ata a madrugada. Outros, no entanto, irrecuperables pola distancia (repartidos polo país, polo continente, polo planeta ou fóra del), ou os abismos insalvables abertos co paso do tempo. Por desleixo, por erro, por acerto, por sorte. Por esas decisións que se tomaron a contrapé. Polas que se deixaron ao azar e caíron do lado equivocado da moeda. Tantas pontes que fun queimando. Quen sabe. Xa nin sequera importa, creo.
Pero, que facer?
O paso do tempo é unha merda. É a couza que nos vai comendo vivas pouco e pouco.
E mudaron taaantas cousas, ou iso semella se as miramos de esguello e dende lonxe. E case nada, á vez: ese movemento aparente, ese cambio afortunado cara á madurez é só un truco da nosa mente, unha inercia que perde forza cando se examina polo miúdo no portalentes. Queda todo un espazo en branco onde deberían estar estes catorce anos. Un burato negro chuchou as horas ata esta mesma na que escribo unha nova entrada nun blog moribundo.
O 5 de Novembro é o meu "blue day".
Grazas.
Hoxe soa.- Goner, dos Twenty One Pilots en Spotify
Comentários