Letra Bastarda

  Hai días nos que quedar moi, moi quieta é a única forma de escapar. Hoxe soa.- Run, boy, run , de Woodkid

Segundo o Dicionario da RAG, unha hifa é un "filamento microscópico pluricelular, cun ou dous núcleos por célula, simple ou ramificado, que forma parte do micelio dos fungos" . O meu subconsciente funciona ás veces así, como as hifas, como as raíces estendidas das árbores baixo o manto de terras e as follas secas, como a rede tensa de cores vibrantes das mulleres que danzan de mans dadas no cadro de Matisse. Asústame ver ata onde pode chegar a intuición.  Dóenme as costas, pero non é a miña dor habitual, non se sente de igual xeito. Cambiou. Sei que che doen tamén a ti, e moito. Que estás pasando por algo tan profundamente ferinte que o corpo resénteseche e deixa de sosterte, como unha columna crebada que ameaza con esboroarse. Doe tanto como para que esa intuición da túa dor chegue ata min e poida sentila fisicamente, agora e aquí. Espero que esteas ben, se les isto.  Hoxe soa.- New World , de Björk en Spotify

Dun tempo a esta parte, fun distanciándome dos social media .  Custoume uns cantos anos e unha boa manchea de desgustos, pero fíxeno. Como se sae dunha adicción, con recaídas e todo iso. Libereime pouco a pouco da tiranía dos likes, dos corazonciños, dos DMs, dos ding  e double checks,  de retransmitir a vida cotiá (que me visto, que xanto, que visito, que leo, que bebo, onde viaxo, onde estou ou con quen...), porque a miña vida é miña, simplemente. Miña e de quen a comparte a diario, en carne e óso (se estou ao ladiño) e de forma algo máis virtual (se a distancia se interpón). Pero sempre hai presencia, correos, voz, videochamadas, horas ao teléfono, felicitacións de aniversario. Parece unha afirmación sinxela de facer e de comprender, a de que "a miña vida é miña". Pero non o é:  os social media  modifican esa premisa ata volvela noutra cousa, nunha sorte de realidade paralela e deformada. Labran con outro gando. Convertéronse nun nonseique fedorento, nocivo...

 Boto a ollada atrás un momento.  Dígome que quizais non estaría tan mal retomar isto de escribir con regularidade no blog, malia que  sexa unha ferramenta da prehistoria da internet. Ninguén le estas cousas... A quen lle poderían interesar?  Fago scroll no apartado de "comentarios" e leo canta, canta xente compartía este espazo comigo. Unha sala chea doutras vidas amáis da miña.  Dende 2007, Navicularia (e outros blogs antes deste, como "As incribles aventuras de Frida Kreutzer") foise enchendo e baleirando de todo e de todos. Algúns seguides perto, noutras plataformas ou en carne e óso, nas apps de mensaxería instantánea xornada tras xornada canda min, en vermús, en veráns ao sol e en calma, en xantares e sobremesas que se estenden felices ata a madrugada. Outros, no entanto, irrecuperables pola distancia (repartidos polo país, polo continente, polo planeta ou fóra del), ou os abismos insalvables abertos co paso do tempo. Por desleixo, por erro, por acerto, p...