Avançar para o conteúdo principal

Hifas



Segundo o Dicionario da RAG, unha hifa é un "filamento microscópico pluricelular, cun ou dous núcleos por célula, simple ou ramificado, que forma parte do micelio dos fungos". O meu subconsciente funciona ás veces así, como as hifas, como as raíces estendidas das árbores baixo o manto de terras e as follas secas, como a rede tensa de cores vibrantes das mulleres que danzan de mans dadas no cadro de Matisse. Asústame ver ata onde pode chegar a intuición. 

Dóenme as costas, pero non é a miña dor habitual, non se sente de igual xeito. Cambiou.

Sei que che doen tamén a ti, e moito. Que estás pasando por algo tan profundamente ferinte que o corpo resénteseche e deixa de sosterte, como unha columna crebada que ameaza con esboroarse. Doe tanto como para que esa intuición da túa dor chegue ata min e poida sentila fisicamente, agora e aquí.

Espero que esteas ben, se les isto. 



Hoxe soa.-New World, de Björk en Spotify


Comentários

Mensagens populares deste blogue

Antes

Houbo un tempo, moi ao comezo de todo. Soía subir unha entrada a este blog a diario, ou case. Soía ter quen me lera. Soía ser un pouco máis salvaxe e divertida. Soía ser máis nova, como di Miley Cyrus na súa canción.  Pero pasou o tempo, a vida comezou a tornarse máis adulta, máis agobiante e aburrida. Máis de declaración da renda, de taxas da auga e do lixo. Máis de afogo. Da fugacidade voraz do calendario.Da friaxe. De mirar ben as ofertas do súper e de menos xenebra. Eu convertínme, pouco a pouco, nunha persoa máis vella, máis agobiada, máis frustrada. Monótona. Aburrida. Todas as promesas foron mudando noutra cousa, pesada e gris, e en caixas e caixas de pequenas pílulas brancas. Se as colocase unha detrás doutra en ringleira, é pouco probable que deran a volta completa á Terra. Pero si poderían encher, alomenos, un cuarto da miña casa. Non un demasiado grande, non un dos máis pequenos. Do chan ao teito. Caerían -como o chorro esvaradío de grao ao retirar a portela dun silo, co...

Fraseoloxía fútil

Odio as frases feitas e esa falsa condescencia que toma a apariencia de consello ben intencionado e de preocupación real polo benestar do outro. É(che) o que hai. Dálle tempo. Só tés que relaxarte.  É cuestión de mentalizarse. Non tomes todo tan a peito. Dígocho polo teu ben.  Non hai mal que cen anos dure. A lista medra cada día, cada mes, ano tras ano. Na xusta medida proporcional na que a miña paciencia e o meu estómago minguan. Será isto a madurez? Quedaría polo camiño, ulindo as flores, como unha sorte de Peter Pan? Sabes que? Vou tomar todo con moita calma, relaxarme, mentalizarme, soltar as mans, abrir ben o peito para que non tome nada máis que o necesario e asumir que toda a condescendencia da fraseoloxía fútil se evapora.   E que morra o conto .  Viva!