Unha maldición habita con nós a casa
e corre como pólvora acesa
os cuartos
atravesa as portas e os corredores
traspasando a nácara e os espellos.
Está maldita e, para nós,
esa é a desgraza do sangue que se extingue
a impureza no centro mesmo do lume
os armarios cheos e abertos
da roupa e a couza e os olores familiares.
A casa vaise consumindo
e poboa de sombra e pedras
as fotografías as cartas atlánticas
os botes dourados dos mirabeles
o cepillo do pelo sobre a cómoda
as cicatrices e as suturas
a fenda en equilibrio e os hilváns
o silencio forzado e os libros.
Está maldita e, no seu desorde,
a caída chega cada día para rabuñarnos
e a luz da tarde
brilla un intre só na louza nicada no alzadeiro
na pequena cafeteira de porcelana encarnada sobre a mesa posta aínda
no finísimo fío de sangue que mana entre os dentes.
E hai un murmurio que vai medrando e revolve a herba
e corre en círculos entre o centeo verde
ata deitalo
como un mar manso que se abre aos nosos pés
na eira de fóra.
E, entón, a casa axítase
como un enxamio de escuridade
que mestura cada peza da memoria ata sacudila
e facela caer.
Xa non quedan cristais nas fiestras.
Nada do noso
conserva o seu lugar:
só a terra mastigada, o sabor agre do leite,
a cal das paredes, o papel pintado
e os restos de toda esa pel
xa morta
medrándonos silandeira debaixo
das uñas.
Comentários