Colossus (XVIII)

Pai

ensinoume a non ter débedas

a pedir sempre por favor

e non vivir de prestado.

A non mentir nin soportar a inxustiza ou a mentira

a enxertar as árbores de froita coa súa navalla vella

a recoller o mel das colmeas e a purgalas cando enferman

a recuperar o enxamio que foxe.

A non ter medo á escuridade

nin ás trampas dos sentidos.

A ler en alto na misa

e a interpretar a nosa boa posición nos mapas.

A lembrar cada noite

que mañá é outro día para comezar de novo

e que as constelacións

non están fixas no ceo

-Orión e todas as outras-.

A ser independente, a tomar decisións asumindo as consecuencias

a rectificar con humildade, se é necesario.

A amar á familia e ao próximo como a min mesma.

A apreciar o constante esforzo.

A non deixarme levar polo olor a morte dos lirios

nin dar carta branca á melancolía do mar en outono e do sargazo.

A que non nos colla a treboada en campo aberto.

A gardar sempre unha luz de pila nos caixóns do moble da entrada.

A mirar ben a paisaxe cando imos de camiño á casa e a permanecer en silencio

nos museos e nos velatorios,  e dar o máis sentido pésame se fina un coñecido.

A estirar o papel de prata das galletas coa uña do polgar, 

a encartar como garabulliños de nerviosa papiroflexia

cada envoltorio das pedras de azucre

no imperdoable café da sobremesa diaria.

A atar ben os cordóns dos zapatos, con nó dobre.

A retirar o mantel e as migas, e a saber a orde dos cubertos.

A lembrar ben as caras, os lugares, os nomes e apelidos.

Á teimudez de querer sen condicións, por moito que o tempo pase.

A non deixarnos vencer, pero saber encaixar -se sucede - a derrota.

A soportar con valentía, por veces, o que nos resulta insoportable –

e aínda ben a nosa vida toda.

Miguel A. Padriñán

Hoxe sona.- Petricor, de L.Einaudi