Pai
ensinoume
a non ter débedas
a
pedir sempre por favor
e non
vivir de prestado.
A non
mentir nin soportar a inxustiza ou a mentira
a
enxertar as árbores de froita coa súa navalla vella
a
recoller o mel das colmeas e a purgalas cando enferman
a
recuperar o enxamio que foxe.
A non
ter medo á escuridade
nin ás
trampas dos sentidos.
A ler
en alto na misa
e a
interpretar a nosa boa posición nos mapas.
A
lembrar cada noite
que
mañá é outro día para comezar de novo
e que
as constelacións
non
están fixas no ceo
-Orión
e todas as outras-.
A ser
independente, a tomar decisións asumindo as consecuencias
a
rectificar con humildade, se é necesario.
A amar
á familia e ao próximo como a min mesma.
A
apreciar o constante esforzo.
A non
deixarme levar polo olor a morte dos lirios
nin
dar carta branca á melancolía do mar en outono e do sargazo.
A que
non nos colla a treboada en campo aberto.
A
gardar sempre unha luz de pila nos caixóns do moble da entrada.
A
mirar ben a paisaxe cando imos de camiño á casa e a permanecer en silencio
nos
museos e nos velatorios, e dar o máis
sentido pésame se fina un coñecido.
A
estirar o papel de prata das galletas coa uña do polgar,
a encartar como
garabulliños de nerviosa papiroflexia
cada envoltorio das pedras de azucre
no
imperdoable café da sobremesa diaria.
A atar
ben os cordóns dos zapatos, con nó dobre.
A
retirar o mantel e as migas, e a saber a orde dos cubertos.
A
lembrar ben as caras, os lugares, os nomes e apelidos.
Á teimudez de querer sen condicións, por moito que o tempo pase.
A non
deixarnos vencer, pero saber encaixar -se sucede - a derrota.
A
soportar con valentía, por veces, o que nos resulta insoportable –
e
aínda ben a nosa vida toda.
 |
| Miguel A. Padriñán |
Hoxe sona.- Petricor, de L.Einaudi
Comentários