Interior.Strandgade 30
W. Hammershoi
unha fronte á outra
nunha mesa calquera nun café
ou nesta mesma onde
agora escribo de noite.
A conversa comezará
casual, falaremos
sobre o tempo
sobre o olor pesado e cotián do día a día
o meu traballo, o teu
"como é que te fixeches poeta?"
engruñarei os ombreiros "son cousas que pasan"
e un sorriso
prenderános nas bocas
porque temos un sentido do humor
tan parecido.
Mirarémonos de fite en fite
os ollos o nariz as orellas
a forma da cara as enrugas
a intersección das clavículas e os ombreiros
as marxas as miñas marcas da varicela
mentres me contas como celebrabas
cunha torta de aniversario cada decembro
(así durante oito anos)
ata que aquela vidente che dixo que non facía sentido
porque eu estaba morta
e decidiches despedirte
e non houbo máis velas que soprar.
Recitarei toda a lista
de preguntas
que levo gardando na miña colección
de dúbidas
dende ben pequena.
Lereinas só para pronuncialas en voz alta
agora que podes oírme
e me ves, contigo
e a miña sombra.
Polas rúas, fóra, as nubes pasan sobre nós collidas da man en silencio.
E entón, a revelación:
"Fuches unha nai terrible", direiche
e ti "Fuches unha boa filla".
Petricor.
Dirémonolo así, aquí sentadas
unha enfronte da outra
coa diagonalidade exacta da luz sobre as pezas de louza branca e a miña man no caderno vello
e non saberemos se o tempo pasa
ou queda en suspenso de novo
nesta mesma mesa onde
agora escribo, case sempre ás noites,
ou na mesa dun café
ou no medio da rúa
ou nunha praza
baixo o ceo aberto
quen sabe o día,
sequera.
Hoxe soa.- Qu'en reste t'il?, de Yann Tiersen
Comentários