E
así, un aire
de
cinza e follas vellas
contórnanos
e camiñamos.
Preferimos non voar
nestas
ás sen pó e tatuadas e sen escamas
irisadas
man a man
ó
contraluz na outonía
as nervaduras do corpo
xacen
nas gabias á intemperie
os pés
cantan
e dóense
predictos
polos pasos
os nosos ósos húmidos
pobóanse
de crisálidas mortas
e as bocas
as
nosas bocas comestas
de
insectos transparentes comestas
de
palabras - as nosas - comestas
de
odio e agónicas e de desidia
falan
sobre os anos
e en silencio.
E
a cinza e o aire e a casa e as follas
contórnannos e
non
voamos e
so amamos estas ás rotas e a perda do plan felizmente trazado
e a fraga asulagada
e o camiño que teima sempre con traernos de volta.
Hoxe soa.- Iguazú, de Gustavo Santaolalla
Comentários