Nesta chuvia, ámote.
No voo ingrávido dos paxaros
no arrolo das noites e os días
no berce e no leito.
Nesta chuvia, ámote.
Na tenra curva de Febreiro
no intre de soidade
na luz e na sombra -miñas.
Nesta chuvia, ámote.
No discurso calado e maino das cordas
no devir deste tempo roto
na memoria e no orgullo.
Nesta chuvia, ámote.
No ascenso e na caída
na ringleira de flores amarelas na fiestra aberta
no éxtase e no descanso.
Nesta chuvia, ámote.
No latexo insomne da cidade que arde
no aroma a cociña no patio de luces
na area e na onda suave nos pes núos.
Nesta chuvia, ámote.
Na curva durmida da túa caluga onde repouso o alento
na precisión dos cabalos e das horas
no lamento e no canto.
Nesta chuvia toda, ámote.
Aquí contigo.
Ó final de todas as cousas.
[Hoxe sona: Threnody, de Goldmund]
Comentários