Eses días nos que o monstro sae á superficie e enlixa todo arredor.
Eses días nos que teño medo de min, do que son en realidade.
Eses días de soidade e desconsolo infinitos, como pozos de estrume. Como lumieiro e vertedoiro, como crematorio e cheminea.
Eses días nos que a colleita se bota a perder.
Eses días nos que tomo conciencia do meu verdadeiro lugar en todo isto, e a desesperación me fende dende o peito ata a vulva, abríndome en canal, dando as miñas vísceras ás alimañas.
Eses días, non todos, como recordatorios inmisericordes de mediocridade e ruína.
Ven salvarme de min.
Turra do meu corpo e afástame da miña escuridade.
Sáname.
Comentários