Avançar para o conteúdo principal

A precisión dos cabalos e as horas

Cada día.

Eses versos, uns versos concretos, como mil inmensas físgoas no interior.
Eis o silencio e as horas, percorréndome o sangue como cabalos desbocados, rinchándome a carne.

...pero yo ya no soy yo,
ni mi casa es ya mi casa. (F. García Lorca)


Nosotros, los de entonces, ya no somos los mismos. (P. Neruda)

Toca regresar. Limpar e airear os cuartos. Pintar de novo as paredes e refacer a vida entre elas. Amontoar todo (libros, roupa, louza, fotos, azos) en caixas de cartón sen rotular.

...Non volvín en todos estes anos.

Que pantasmas serán as que me agarden dentro?
Teño medo e dor.

E, nisto tamén, estou soa.


















Comentários

Mensagens populares deste blogue

Penso e penso e penso, e por máis que o faga, non atopo ningunha boa razón pola que escribir. O certo é que quizais tanto tén, non creo que teña un gran talento, nin tan sequera un talento, nin "un". Que rabia dá cando comezan a caer os mitos.

Fraseoloxía fútil

Odio as frases feitas e esa falsa condescencia que toma a apariencia de consello ben intencionado e de preocupación real polo benestar do outro. É(che) o que hai. Dálle tempo. Só tés que relaxarte.  É cuestión de mentalizarse. Non tomes todo tan a peito. Dígocho polo teu ben.  Non hai mal que cen anos dure. A lista medra cada día, cada mes, ano tras ano. Na xusta medida proporcional na que a miña paciencia e o meu estómago minguan. Será isto a madurez? Quedaría polo camiño, ulindo as flores, como unha sorte de Peter Pan? Sabes que? Vou tomar todo con moita calma, relaxarme, mentalizarme, soltar as mans, abrir ben o peito para que non tome nada máis que o necesario e asumir que toda a condescendencia da fraseoloxía fútil se evapora.   E que morra o conto .  Viva!