Redescubertas

O bo de remexer entre as cousas que se van acumulando no meu estudio é que, de tanto en tanto, aparecen versos esborranchados en follas soltas, sen datas nin porqués.

Hoxe atopei dous poemas que escribira no aniversario do Prestige, para un recital que se organizara no Teatro Principal da Estrada.


UN

Non soubemos apreciar a beleza
da catástrofe
en branco e negro

como no cine clásico.

Tódolos días, á hora de xantar
tocaba sopa de bágoas con fideos
que se nos atragantaban como alfinetes
miúdos
de saber que hai veces nas que un perde o que é seu
pola ignorancia consciente doutros.

Non puidemos entender a beleza
dos cormoráns plastificados
mortos de esforzo e de frío e de veleno

nin a esvaradía suor das sepias nas caras descompostas dos homes
nin a estraña cacofonía dos ventos terra adentro que se levaban os berros de todos
máis alá de poder ser oídos.

Estaremos sempre condenados a gardar o loito
porque non soubemos nin comprendimos
a beleza do negro sobre o mar.

Non entendimos nada.
Isa foi a nosa condena.

As máscaras.
O peso futil das palabras.
As promesas des-prestige-iadas.



DOUS

Non houbo forma algunha
de que as mulleres teceran redes
novas
cos fíos negros que nacían
do mar

naquel Novembro.

Sempre nos dá o que precisamos, pensaban.
Sempre.

O mar, que xa non era mar,
virou as cóstas e chorou.

E choraron as mulleres
porque o mar xa non bailaba nos baixos das súas saias
nin no salgazo das súas mans
nin nas escamas relocintes do peixe fresco na lonxa.

Aquel Novembro no que abandonamos ó mar que nos deu sempre o que precisabamos,
saloucaban.

Cardábanse os cabelos ennegrecidos con espiñas secas.
Que tan terrible Novembro.