WONDERLAND
Un café, sinxelo e sobrio,
nunha sobremesa.
Voute recoller nun
intre, dis.
Arrecende a verán no ceo da miña boca.
Recito algún pequeno poema que
ti me pides, tímida.
A mesa, sucia e pegañenta de cervexa, énchese
de formigas
que se pasean
polo noso desexo e entre os
graos de azucre branco
esparexido por
descoido arredor das tazas.
De sócate, só uvas e auga.
Calo.
Os teus dedos enléanse
cunha mecha do meu cabelo
mentres te atreves a bicarme,
Qué vou facer
contigo…?, ule tan
xenerosa a tenrura da túa pel baixo o sol da tarde…
Entón, volvo a hoxe,
a agora
e xa nada diso queda de nós
e penso en canto te estraño.
Ruína-
Cando foi que nos
perdemos
neste labirinto xa sen minotauro
cegos e mudos
violentos e abandonados e tristes
entre estas paredes arrasadas
Comentários