Avançar para o conteúdo principal

Wonderland

                                      [A imaxe sae de aquí]


WONDERLAND


Un café, sinxelo e sobrio,
nunha sobremesa.

Voute recoller nun intre, dis.

Arrecende a verán no ceo da miña boca.

Recito algún pequeno poema que
ti me pides, tímida.

A mesa, sucia e pegañenta de cervexa, énchese
de formigas
que se pasean
polo noso desexo e entre os
graos de azucre branco
 esparexido por descoido arredor das tazas.

De sócate, só uvas e auga.

Calo.
Os teus dedos enléanse
cunha mecha do meu cabelo
mentres te atreves a bicarme,
Qué vou facer contigo…?, ule tan
xenerosa a tenrura da túa pel baixo o sol da tarde…

Entón, volvo a hoxe,
a agora
e xa nada diso queda de nós

e penso en canto te estraño.

Ruína-

Cando foi  que nos perdemos
neste labirinto xa sen minotauro

cegos e mudos
violentos   e abandonados   e tristes
entre estas paredes arrasadas

maldito mundo de marabilla.


Etiquetas:

Comentários

Enviar um comentário

Mensagens populares deste blogue

Antes

Houbo un tempo, moi ao comezo de todo. Soía subir unha entrada a este blog a diario, ou case. Soía ter quen me lera. Soía ser un pouco máis salvaxe e divertida. Soía ser máis nova, como di Miley Cyrus na súa canción.  Pero pasou o tempo, a vida comezou a tornarse máis adulta, máis agobiante e aburrida. Máis de declaración da renda, de taxas da auga e do lixo. Máis de afogo. Da fugacidade voraz do calendario.Da friaxe. De mirar ben as ofertas do súper e de menos xenebra. Eu convertínme, pouco a pouco, nunha persoa máis vella, máis agobiada, máis frustrada. Monótona. Aburrida. Todas as promesas foron mudando noutra cousa, pesada e gris, e en caixas e caixas de pequenas pílulas brancas. Se as colocase unha detrás doutra en ringleira, é pouco probable que deran a volta completa á Terra. Pero si poderían encher, alomenos, un cuarto da miña casa. Non un demasiado grande, non un dos máis pequenos. Do chan ao teito. Caerían -como o chorro esvaradío de grao ao retirar a portela dun silo, co...
Enviar um comentário
Ler mais

Fraseoloxía fútil

Odio as frases feitas e esa falsa condescencia que toma a apariencia de consello ben intencionado e de preocupación real polo benestar do outro. É(che) o que hai. Dálle tempo. Só tés que relaxarte.  É cuestión de mentalizarse. Non tomes todo tan a peito. Dígocho polo teu ben.  Non hai mal que cen anos dure. A lista medra cada día, cada mes, ano tras ano. Na xusta medida proporcional na que a miña paciencia e o meu estómago minguan. Será isto a madurez? Quedaría polo camiño, ulindo as flores, como unha sorte de Peter Pan? Sabes que? Vou tomar todo con moita calma, relaxarme, mentalizarme, soltar as mans, abrir ben o peito para que non tome nada máis que o necesario e asumir que toda a condescendencia da fraseoloxía fútil se evapora.   E que morra o conto .  Viva! 
Enviar um comentário
Ler mais