Renunciar

Renunciar.

Á viaxe

Ó tránsito suave

Ó silencio baixo as mantas

Á bondade harmoniosa das árbores

en outono.

Renunciar a todo o que une

ó que constrúe

e atopa

E camiñar

-cadavre e pedra,

de ombreiros caídos

 coa expresión sonámbula

dos ollos de auga das vacas

arrastrando os pasos

cara a abaixo

e en ruínas.

Non hai horizonte prendendo no futuro.

Non hai finais felices que me representen

nin quérotes e

perda

nin garderías

nin roupiña de diario

nin xofre

nin cadaleitos abertos

nin doceevinte

nin perigo

Nin fracaso.

Nin o poema.

O poema tamén

se perdeu, coma mín,

hai tempo.

E só queda, ante

todo, renunciar

e

este vasto ermo xa intransitable.