Levantarme en armas

O tempo que se para e a chuvia lenta.

Aquí afóra, a palabra que acariña o verso e as miñas cóstas núas
no devalo lento das horas
e morde con violencia o interior dos meus ollos

e sabe a café e a frío
e a alento
e a horizonte
e a azul
          e a salitre
e a morte
e a distancia e a sede e a desgana

e a todo o contrario

e que recorre o corpo todo como a dor
primixénea e exacta da perda e do labirinto

e me abre as pernas e a boca e o ventre
e me envolve e me penetra e me incendia e me posúe e me abandona ata desangrarme:

é a túa palabra, coa que chegas a min cada mañá
e que fai que fogar sexa unha circunstancia sen lugar específico
e que os teus beixos salven, santuario e refuxio,
e me dean azos e ás novas

para poder levantarme cada novo día en armas.

Man Ray_