Sinto o tremer da montaña, do cataclismo interior que a recorre, veta a veta, como un verme de ferruxe e couza.
Que axiña (me) esqueciches.
O pequeno espazo que tímidamente habitaba o meu corpo -no teu corpo- esluíuse e desapareceu.
Poida que toda esta felicidade sinxela de hoxe non sexa máis que unha miraxe que veña atormentar o meu sono fatigado, alporizado de pingas de suor e perda ó espertar. Toda esta taquicardia sen sentido de cabalo a galope. Extenuada. Ó límite.
Apenas (me) queda un remorso de auga salgada baixo o embigo,
peroliñas tristes e gastadas,
un fin cincento de palabras e promesas que penduran
boca abaixo.
Que axiña (me) esqueciches
ti, que te xuraches non facelo.
Abur, abur, bonequiña rota.
Que axiña (me) esqueciches.
O pequeno espazo que tímidamente habitaba o meu corpo -no teu corpo- esluíuse e desapareceu.
Poida que toda esta felicidade sinxela de hoxe non sexa máis que unha miraxe que veña atormentar o meu sono fatigado, alporizado de pingas de suor e perda ó espertar. Toda esta taquicardia sen sentido de cabalo a galope. Extenuada. Ó límite.
Apenas (me) queda un remorso de auga salgada baixo o embigo,
peroliñas tristes e gastadas,
un fin cincento de palabras e promesas que penduran
boca abaixo.
ti, que te xuraches non facelo.
Abur, abur, bonequiña rota.
Comentários