Sssshhhh

O outro día tiven unha fantástica conversa sobre o silencio, sobre aquelas cousas que traen silencio ó noso interior axitado e que van unidas á felicidade con costuras firmes.

As cousas esenciais.

As cousas insubstituibles e que nos constrúen peza a peza.

Falabamos do silencio nunha consulta rutineira na que, ademáis de preocuparse pola miña saúde física actual, me preguntaron polo meu habitual estado de ansiedade (vas mellor?, medra a sensación de nerviosismo?, durmes ben?) e polas chaves esenciais do (meu) proceso de creación, neurose tan querida...

Falabamos do pouco respecto que sentimos polo silencio, por pasar tempo con nós mesmos e aprender a aturarnos e a entendernos, como paso fundamental para que os demáis poidan facelo e viceversa. Que vivimos saturados de ruído para evitar ter ese encontro íntimo co noso interior abafado, desconectando da nosa natureza.

Falabamos do marabilloso de correr baixo a choiva, da sensación dos pés descalzos na area, na herba, na terra que nos pariu.

Da cóxega nas palmas das mans, recorrendo a tépeda brandura doutro corpo ou do noso propio.

Da simple ledicia dunha melodía ou dun aroma familiares, dunha foto nun álbum.

Da sinxela colección de terras traídas das viaxes dos amigos que gardo nun lugar privilexiado da casa, e que reviso de tanto en tanto con arroubo.

Do deus das pequenas cousas que acabamos por obviar e esquecer na voraxe da cidade, do cotiá. Do horrible deste asasinato por tempos que cometemos con nós mesmos, inconscientes.

A miña interlocutora recetoume un libro de Yoshihiro Nobuchi.

Saín reconfortada e esperanzada: "aínda queda aire para os que /vivimos/ neste cuarto de auga"

O hedonismo vacío no que intentamos sobrevivir, penso, é un punto morto que nos leva a ningures, a unha aniquilación lenta e amarga que nos vai secando até sermos cunchas vacías nas praias, sen historia vivida nin contada.

Por iso eu me rebelo e reivindico o silencio, todas as horas do día e en toda circunstancia. Amo o seu cerimonial e o seu aloumiño, como unha raiola de sol no meu interior que ilumine cada pensamento e cada palabra como o faro guiándome a porto, sá e salva por fin após da tempestade diaria.

E sentir, nesa paz arredor, a grandura do Universo que nos poboa derramándose como leite morno e mel sobre as nosas cabezas e corazóns.