Un tango mal bailado

Se algunha vez me preguntas,

Direi que non o lembro.

Non.

Apenas me atrevería

A contarche

A metade das cousas vividas.

A duras penas

Besbellaría en secreto

Que o arrecendo a cervexa

Fáime berrar de anguria

Que a nostalxia da fuxida

Era necesaria, por enriba de todo

(corrín,

Corrín até onde remataban os pasos

cabo, confín da terra)

Que xa non tolero as torradas

No almorzo, sen paporroibos mendiñando pobres farangullas sobre a mesa

E prefiro o xaxún, o café solo e o pelo enleado

As moreas de libros en montóns de desorde

As caixas de mudanza sen abrir

(por se fuxir se volve de novo necesario)

A roupa escura, camuflaxe da dor,

E as fiestras abertas ó sol do verán

De mañanciña

Os acentos

Os apóstrofes

E os ditongos

Os meus pasos pequenos (rúa de madrugada) e etílicos

De beizos apretados con sílabas que me atragoan.

Non, repito.

Negareino.

Negarei que miro polas vidreiras

E polos bares

E busco no fondo do peito

Con cargas de profundidade que

Estoupen as fibras todas

Coa temeridade suicida das cometas

Que prospecto a obviedade

Do abandono

Con meticulosidade cirúrxica.

Que disecciono a tristura e colecciono fracasos.

E négoo sen ambaxes,

Négocho

Négomo dolorosa censura

E todo isto, todo

Nesta pendente esvaradía

Xardín abandonado

Da Conciencia.

Que escribir estes versos

Supón

O punto de cruz

Que faltaba (mal tango)

Para pechar o baile.