Avançar para o conteúdo principal

Vai


Campo de Xirasoles (Van Gogh)


E é así que un día égueste cunha estraña sensación de vertixe e desconcerto.
Todo iso, sen unha razón certa, nada que poidas acreditar en tí para ese desvarío que te asalta, como unha coitelada á volta dunha calexa escura na vólta á casa de madrugada.

E é así que, case sen darte conta, un pensamento te afoga e comezas a entender: é unha parte do teu corazón a que falta.

E, de socate, tés a certeza de que nunca máis a recuperarás.

Descansa, amiga, compañeira.

Dende esta beira, asustados e tristes, chamamos por tí.


Hoxe sona.- Variacións Goldberg, de J. S. Bach

Etiquetas:

Comentários

FERNANDO SANCHO disse…
Moi emotivo o que escribeches.
Reflexa claramente ese sentimiento de vacío que deixa unha persoa que non está. E é no día a día cando notamos esa ausencia, esos espazos antes cheos e que agora están valeiros.
Grazas
18 novembro, 2010
Enviar um comentário

Mensagens populares deste blogue

Antes

Houbo un tempo, moi ao comezo de todo. Soía subir unha entrada a este blog a diario, ou case. Soía ter quen me lera. Soía ser un pouco máis salvaxe e divertida. Soía ser máis nova, como di Miley Cyrus na súa canción.  Pero pasou o tempo, a vida comezou a tornarse máis adulta, máis agobiante e aburrida. Máis de declaración da renda, de taxas da auga e do lixo. Máis de afogo. Da fugacidade voraz do calendario.Da friaxe. De mirar ben as ofertas do súper e de menos xenebra. Eu convertínme, pouco a pouco, nunha persoa máis vella, máis agobiada, máis frustrada. Monótona. Aburrida. Todas as promesas foron mudando noutra cousa, pesada e gris, e en caixas e caixas de pequenas pílulas brancas. Se as colocase unha detrás doutra en ringleira, é pouco probable que deran a volta completa á Terra. Pero si poderían encher, alomenos, un cuarto da miña casa. Non un demasiado grande, non un dos máis pequenos. Do chan ao teito. Caerían -como o chorro esvaradío de grao ao retirar a portela dun silo, co...
Enviar um comentário
Ler mais

Fraseoloxía fútil

Odio as frases feitas e esa falsa condescencia que toma a apariencia de consello ben intencionado e de preocupación real polo benestar do outro. É(che) o que hai. Dálle tempo. Só tés que relaxarte.  É cuestión de mentalizarse. Non tomes todo tan a peito. Dígocho polo teu ben.  Non hai mal que cen anos dure. A lista medra cada día, cada mes, ano tras ano. Na xusta medida proporcional na que a miña paciencia e o meu estómago minguan. Será isto a madurez? Quedaría polo camiño, ulindo as flores, como unha sorte de Peter Pan? Sabes que? Vou tomar todo con moita calma, relaxarme, mentalizarme, soltar as mans, abrir ben o peito para que non tome nada máis que o necesario e asumir que toda a condescendencia da fraseoloxía fútil se evapora.   E que morra o conto .  Viva! 
Enviar um comentário
Ler mais