Nunca pensaría que os niveis de solidariedade na sociedade actual eran tan míseros como os que, desgrazadamente, me estou atopando nestes días.
Certo é que, en momentos de recesión económica, os individuos das sociedades capitalistas e altamente consumistas vólvense agresivamente conservadores. Tamén é certo que, entre estes desnaturalizados individualistas, sobreviven aquelas e aqueles nas e nos que o xérmolo da colectividade agroma máis concienciada e comprometida que en tempos de bonanza.
As escusas para evitar o compromiso solidario son moitas e moi variadas, pero radican todas no mesmo descoñecemento do movemento cooperativo das ONGDs, e nun profundo egoísmo irracional e até de tintes racistas que rozan o fascista.
O mundo desenvolvido obvia as necesidades de quen realmente precisa dos fondos de cooperación xa non para o seu desenvolvemento senon para a propia supervivencia, pechando os ollos ante unha realidade que nos ultrapasa por demasiado pesada para a nosa acomodada vida de cidadáns de países do cono norte. Non é un cliché dicir que con unha aportación "x" de cartos ao mes se poden salvar vidas na outra punta do mundo. É unha terrible certeza que se verifica cada día.
O Estado do Benestar creou monstros.
E agora outros pagan as consecuencias.
O proceso de autoinmunización que vivimos grazas, sen dúbida, ao sensacionalismo ó que os mass-media recurren a cotío, lévanos a un estado de catatónia sensorial e racional que fai nacer e crecer a maior das desidias no groso da sociedade en tema de cooperación e acción humanitaria.
Outra das grandes culpables é, suxiro, a propia relixión, que tan boa intención levaba no seu comezo e que tantas contradiccións xera, a un tempo (só coas riquezas do papado cantos e cantos proxectos se poderían levar a bo fin...).
Sorte que a mocidade (grata sorpresa) posúe de novo esa conciencia de acción colectiva como motor de cambio. Porque, a este paso e de seguir na dirección marcada polas xeracións de máis idade, pouca esperanza podería quedarnos xa.
Comentários