Avançar para o conteúdo principal

Non embargantes...


Que se xa non escribo tanto, non importa, coido. Non espero a que te pases e o leas, porque hai outros camiños para dicirche o que pasa pola miña cabeza. 

Que prefiro escribirche libros completos de versos a encher esta caixa de texto frío e impersonal, e lerchos sen que esteas diante unha e outra vez, con flores de xasmín arrecendendo á tardiña entre o meu pelo recollido.

Son unha triste radiante Ofelia, non sei se namorada ou antolladiza.

Abre o meu peito mentres aínda palpuxa e colle o que queiras: está todo arrombado para tí.

Sona.- Venus in furs, de The Velvet Underground

Comentários

Case semella un sacrilexio comentar nesta entrada; pero eu -entre que son de Antas e que traio boas novas- arróutome soliño e digo:

Que te convido a participar no sorteo de 6 estadías de fin de semana en 6 Casas Rurais de Galiza. Ven ver no meu blog que sinxelo é participar. A iniciativa é de Julio Cougil, dende Cataluña facendo país. Como debe ser!

Eso sí, aproveito para deixar un beijo tamén.
o amor non existe, existen só probas de amor...
xa non lembro que dicía iso, mais onte estiven vendo 'Io ballo da sola', e fiquei de volta coa frase.
non paga a pena, quen che obrigue a solicitar amor, unha proba de amor.
Raposo disse…
Collo ese peito e collo tódalas verbas, ben fermosas.
Paz Zeltia disse…
xa lera este texto hai algún tempo.
pero volveume a gustar moito. moito. así, como o vas encamiñando para o final, que é o que mais me gusta.

Mensagens populares deste blogue

Fraseoloxía fútil

Odio as frases feitas e esa falsa condescencia que toma a apariencia de consello ben intencionado e de preocupación real polo benestar do outro. É(che) o que hai. Dálle tempo. Só tés que relaxarte.  É cuestión de mentalizarse. Non tomes todo tan a peito. Dígocho polo teu ben.  Non hai mal que cen anos dure. A lista medra cada día, cada mes, ano tras ano. Na xusta medida proporcional na que a miña paciencia e o meu estómago minguan. Será isto a madurez? Quedaría polo camiño, ulindo as flores, como unha sorte de Peter Pan? Sabes que? Vou tomar todo con moita calma, relaxarme, mentalizarme, soltar as mans, abrir ben o peito para que non tome nada máis que o necesario e asumir que toda a condescendencia da fraseoloxía fútil se evapora.   E que morra o conto .  Viva! 

Bonito

Hoxe non é un día bonito. Nin o quere ser. Malia que vai sol, que vai frío, que merquei un vestido de punto gris nas rebaixas. Hoxe non me apetece nada. Non recibo as novas que quero, ou que estraño, e non podo seguir. Hoxe só me apetece meterme na cama e durmir. Agochar a cabeza dos monstros entre os lenzos e o nórdico e pecha-los ollos forte forte para non terlles medo. Hoxe non é un día tan bonito como parece dende fóra dos meus ollos pero sentareime nun banco a comer pipas, con algún poemario de Benedetti no colo, a ver como xogan os nenos.