Avançar para o conteúdo principal

Non embargantes...


Que se xa non escribo tanto, non importa, coido. Non espero a que te pases e o leas, porque hai outros camiños para dicirche o que pasa pola miña cabeza. 

Que prefiro escribirche libros completos de versos a encher esta caixa de texto frío e impersonal, e lerchos sen que esteas diante unha e outra vez, con flores de xasmín arrecendendo á tardiña entre o meu pelo recollido.

Son unha triste radiante Ofelia, non sei se namorada ou antolladiza.

Abre o meu peito mentres aínda palpuxa e colle o que queiras: está todo arrombado para tí.

Sona.- Venus in furs, de The Velvet Underground

Comentários

Case semella un sacrilexio comentar nesta entrada; pero eu -entre que son de Antas e que traio boas novas- arróutome soliño e digo:

Que te convido a participar no sorteo de 6 estadías de fin de semana en 6 Casas Rurais de Galiza. Ven ver no meu blog que sinxelo é participar. A iniciativa é de Julio Cougil, dende Cataluña facendo país. Como debe ser!

Eso sí, aproveito para deixar un beijo tamén.
o amor non existe, existen só probas de amor...
xa non lembro que dicía iso, mais onte estiven vendo 'Io ballo da sola', e fiquei de volta coa frase.
non paga a pena, quen che obrigue a solicitar amor, unha proba de amor.
Raposo disse…
Collo ese peito e collo tódalas verbas, ben fermosas.
Paz Zeltia disse…
xa lera este texto hai algún tempo.
pero volveume a gustar moito. moito. así, como o vas encamiñando para o final, que é o que mais me gusta.

Mensagens populares deste blogue

Penso e penso e penso, e por máis que o faga, non atopo ningunha boa razón pola que escribir. O certo é que quizais tanto tén, non creo que teña un gran talento, nin tan sequera un talento, nin "un". Que rabia dá cando comezan a caer os mitos.

Fraseoloxía fútil

Odio as frases feitas e esa falsa condescencia que toma a apariencia de consello ben intencionado e de preocupación real polo benestar do outro. É(che) o que hai. Dálle tempo. Só tés que relaxarte.  É cuestión de mentalizarse. Non tomes todo tan a peito. Dígocho polo teu ben.  Non hai mal que cen anos dure. A lista medra cada día, cada mes, ano tras ano. Na xusta medida proporcional na que a miña paciencia e o meu estómago minguan. Será isto a madurez? Quedaría polo camiño, ulindo as flores, como unha sorte de Peter Pan? Sabes que? Vou tomar todo con moita calma, relaxarme, mentalizarme, soltar as mans, abrir ben o peito para que non tome nada máis que o necesario e asumir que toda a condescendencia da fraseoloxía fútil se evapora.   E que morra o conto .  Viva!