Avançar para o conteúdo principal

H. Murakami


Salgueiro cego, muller durmida.

Foi como unha man turrando do meu corpo dende o profundo.

Quedei flotando na onda expansiva, sen aire, sen alento.

Mais nada que unha ollada bastou, e desarmeime como unha boneca.

Dende a distancia, a miña voz repetíase nun eco antigo, mantra, responso. 

Pero, iso si, ca man estendida, espertando da néboa, apertei a súa.

E o meu poemario, pobre e miserento, viaxará a Xapón entre a súa roupa e a súa auga de colonia na maleta.

Etiquetas:

Comentários

vintxuca disse…
É cousa lida iso que dis, unha aperta dende montañas de papeis, bolis,libros e leis.
13 março, 2009
LM disse…
pois eu nom consigo encontrar-lhe o aquel a este homem :-[
beijos
16 março, 2009
Anónimo disse…
aviso: su sistema tiene virus

http://www.avast.com/esp/download-avast-professional.html
19 março, 2009
Paz Zeltia disse…
¿admiración?
19 março, 2009
Enviar um comentário

Mensagens populares deste blogue

Antes

Houbo un tempo, moi ao comezo de todo. Soía subir unha entrada a este blog a diario, ou case. Soía ter quen me lera. Soía ser un pouco máis salvaxe e divertida. Soía ser máis nova, como di Miley Cyrus na súa canción.  Pero pasou o tempo, a vida comezou a tornarse máis adulta, máis agobiante e aburrida. Máis de declaración da renda, de taxas da auga e do lixo. Máis de afogo. Da fugacidade voraz do calendario.Da friaxe. De mirar ben as ofertas do súper e de menos xenebra. Eu convertínme, pouco a pouco, nunha persoa máis vella, máis agobiada, máis frustrada. Monótona. Aburrida. Todas as promesas foron mudando noutra cousa, pesada e gris, e en caixas e caixas de pequenas pílulas brancas. Se as colocase unha detrás doutra en ringleira, é pouco probable que deran a volta completa á Terra. Pero si poderían encher, alomenos, un cuarto da miña casa. Non un demasiado grande, non un dos máis pequenos. Do chan ao teito. Caerían -como o chorro esvaradío de grao ao retirar a portela dun silo, co...
Enviar um comentário
Ler mais

Fraseoloxía fútil

Odio as frases feitas e esa falsa condescencia que toma a apariencia de consello ben intencionado e de preocupación real polo benestar do outro. É(che) o que hai. Dálle tempo. Só tés que relaxarte.  É cuestión de mentalizarse. Non tomes todo tan a peito. Dígocho polo teu ben.  Non hai mal que cen anos dure. A lista medra cada día, cada mes, ano tras ano. Na xusta medida proporcional na que a miña paciencia e o meu estómago minguan. Será isto a madurez? Quedaría polo camiño, ulindo as flores, como unha sorte de Peter Pan? Sabes que? Vou tomar todo con moita calma, relaxarme, mentalizarme, soltar as mans, abrir ben o peito para que non tome nada máis que o necesario e asumir que toda a condescendencia da fraseoloxía fútil se evapora.   E que morra o conto .  Viva! 
Enviar um comentário
Ler mais