Avançar para o conteúdo principal

Gripe

Como xa dixen noutras ocasións, "I've got FLU under my skin" :D como canta Sinatra... Vaia xogo idiota de palabras, pero é que a quentura non dá para moito máis.

Só para encher o estómago de auga e te e sopa, a bolsa do lixo de panos de papel usados, a cabeza de pensamentos delirantes, os ollos dun brillo estraño pero feliz e fermoso.

Vou agardar uns días a que este demo marche do meu corpo para saudar de novo ó Sol de outono coa ledicia sinxela das flores lilás entre as follas secas.

Abrigádevos ben!

POR CERTO!!

Xa queda menos para a PRESENTACIÓN do meu "Código Poético", querido meniño. Hoxe mesmo recibo os meus exemplares e en nada estou en Dodro dándoo a coñecer, da man garimosa de Sotelo Blanco e, espero, do seu prologuista, Rivadulla Corcón.

Mantereivos informados da data, lugar e hora do evento.

E tamén, en nadiña, terei á miña doce gata comigo na casa.

Que día tan marabilloso para ser luns.
Será porque mañá vés durmir ós meus brazos de novo.

Comentários

Unknown disse…
Obrigada polos parabens e polo consello e polos beijos.

Cóidate.
paideleo disse…
Noraboa por ese libro e a cuidarse.
Unknown disse…
Graciñas, Pedro!!

Xa está dando os últimos estertores, e sen medicación nin remedios caseiros: ás veces hai que forzar ó corpo, ás súas capacidades de defensa. Senon acomódase...

Un beixo garimoso para vós e o pequecho (que xa vai deixando de selo...).
Antón de Muros disse…
Parabéns polo libro!

Dalgún xeito un libro é como un fillo ;-)

Que mellores da gripe.

Un saúdo dende o sur.

Antón.
Unknown disse…
Que ganas teño de viaxar á Patagonia! Ademáis de a Bos Aires...

Graciñas polos parabens!
A gripe xa case está fóra de min.

Unha aperta grande, Antón!

Mensagens populares deste blogue

Antes

Houbo un tempo, moi ao comezo de todo. Soía subir unha entrada a este blog a diario, ou case. Soía ter quen me lera. Soía ser un pouco máis salvaxe e divertida. Soía ser máis nova, como di Miley Cyrus na súa canción.  Pero pasou o tempo, a vida comezou a tornarse máis adulta, máis agobiante e aburrida. Máis de declaración da renda, de taxas da auga e do lixo. Máis de afogo. Da fugacidade voraz do calendario.Da friaxe. De mirar ben as ofertas do súper e de menos xenebra. Eu convertínme, pouco a pouco, nunha persoa máis vella, máis agobiada, máis frustrada. Monótona. Aburrida. Todas as promesas foron mudando noutra cousa, pesada e gris, e en caixas e caixas de pequenas pílulas brancas. Se as colocase unha detrás doutra en ringleira, é pouco probable que deran a volta completa á Terra. Pero si poderían encher, alomenos, un cuarto da miña casa. Non un demasiado grande, non un dos máis pequenos. Do chan ao teito. Caerían -como o chorro esvaradío de grao ao retirar a portela dun silo, co...

Fraseoloxía fútil

Odio as frases feitas e esa falsa condescencia que toma a apariencia de consello ben intencionado e de preocupación real polo benestar do outro. É(che) o que hai. Dálle tempo. Só tés que relaxarte.  É cuestión de mentalizarse. Non tomes todo tan a peito. Dígocho polo teu ben.  Non hai mal que cen anos dure. A lista medra cada día, cada mes, ano tras ano. Na xusta medida proporcional na que a miña paciencia e o meu estómago minguan. Será isto a madurez? Quedaría polo camiño, ulindo as flores, como unha sorte de Peter Pan? Sabes que? Vou tomar todo con moita calma, relaxarme, mentalizarme, soltar as mans, abrir ben o peito para que non tome nada máis que o necesario e asumir que toda a condescendencia da fraseoloxía fútil se evapora.   E que morra o conto .  Viva!