Avançar para o conteúdo principal

Ventanas

Deixo que as follas secas deste doce outono cheguen ás miñas ventanas.
Deixo a ventana aberta e a luz entra no cuarto.
E este aire fresco e lindo que acariña todo.

Que ule a mirra e a lavanda e a beixo e se mestura coa caloriña do sol que me envolve, que entra nos meus ollos e nas miñas fosas nasais e me enche de ledicia mol e tenra.

Que me trae de novo á vida no espazo infinito do teu abrazo.


Hoxe sona.- Piece of my heart, de Janis Joplin

Comentários

Mer disse…
Tés un encargo no meu blogue mer-falamos

saúdos
Unknown disse…
Grazas, linda!

Beijos
Ulir a mirra e lavanda e a beixo...Quen fose capaz de meter ese perfume nun frasquiño e vendelo en "El Corte Inglés" faríase rico!

(Sabías que en Vilanova de Arousa hai unha rúa que se chama "Aromas de Leyenda"?)

Bicos dende a Chousa perfumada
Unknown disse…
Chousa queridoooooooo!!
Canto tempo sen saber de ti!

Quen puidera, non si?

Fermoso e rimbombante nome para unha rúa.

Bicos dende o meu corazón florecido.

Mensagens populares deste blogue

Antes

Houbo un tempo, moi ao comezo de todo. Soía subir unha entrada a este blog a diario, ou case. Soía ter quen me lera. Soía ser un pouco máis salvaxe e divertida. Soía ser máis nova, como di Miley Cyrus na súa canción.  Pero pasou o tempo, a vida comezou a tornarse máis adulta, máis agobiante e aburrida. Máis de declaración da renda, de taxas da auga e do lixo. Máis de afogo. Da fugacidade voraz do calendario.Da friaxe. De mirar ben as ofertas do súper e de menos xenebra. Eu convertínme, pouco a pouco, nunha persoa máis vella, máis agobiada, máis frustrada. Monótona. Aburrida. Todas as promesas foron mudando noutra cousa, pesada e gris, e en caixas e caixas de pequenas pílulas brancas. Se as colocase unha detrás doutra en ringleira, é pouco probable que deran a volta completa á Terra. Pero si poderían encher, alomenos, un cuarto da miña casa. Non un demasiado grande, non un dos máis pequenos. Do chan ao teito. Caerían -como o chorro esvaradío de grao ao retirar a portela dun silo, co...

Fraseoloxía fútil

Odio as frases feitas e esa falsa condescencia que toma a apariencia de consello ben intencionado e de preocupación real polo benestar do outro. É(che) o que hai. Dálle tempo. Só tés que relaxarte.  É cuestión de mentalizarse. Non tomes todo tan a peito. Dígocho polo teu ben.  Non hai mal que cen anos dure. A lista medra cada día, cada mes, ano tras ano. Na xusta medida proporcional na que a miña paciencia e o meu estómago minguan. Será isto a madurez? Quedaría polo camiño, ulindo as flores, como unha sorte de Peter Pan? Sabes que? Vou tomar todo con moita calma, relaxarme, mentalizarme, soltar as mans, abrir ben o peito para que non tome nada máis que o necesario e asumir que toda a condescendencia da fraseoloxía fútil se evapora.   E que morra o conto .  Viva!