Avançar para o conteúdo principal

Fonseca

Había un tempiño que non me sentaba nos caixóns de luz terrible da Xeral en Fonseca e onte (xa pasa das doce...) estiven un anaco da tarde estudando o terrible Walter Piston e o seu método de teoría da Harmonía.

Desque me licenciei hai uns anos (tres xa!!) pensei de ter perdida xa a capacidade de concentración e todas esas parvadas que serven de ferramenta ao estudante. Pero parece ser que non, que onde houbo lume sempre queda brasa e tal... E alí estiven.

Hoxe, despois de durmir e almorzar e ducharme e arrombar a casa e xantar e todos eses menesteres domésticos penso facer o mesmo: ir co meu exemplar de Piston debaixo da axila e repasar o que xa sei e, quen sabe, facer tan ben o sudoku como onte, e aprender algo novo: a estar calada un bo anaco, para gloria e regocixo do mundo.

E esquecerme de parvadas.
E madurar.

:)

Comentários

Anónimo disse…
A mim pásame igual, pero nos buses urbanos poñéndome a escribir minirelatos e a "madurar" tamén.

Beijocas
Vale, vale; paréceme moi ben que maduredes, que é o que se espera dos que ainda estades verdes. En todo caso, preparádevos para caer ó chan (de maduros) que ás veces hai quen morre no trance.

Beijos tamén
Así que madurando... hum, a ti afectouche algo a calor jajaja. Apertas
LM disse…
acho que era platom o que dizia que até os quarenta anos ninguém tava preparado para madurar e por isso propunha que os estudos universitarios comezassem a essa idade. beijos
Unknown disse…
Vexo que dades a tódolos xeitos, eh?

Non creo que por estudar, madure, ó máis que podo aspirar é a que me dea dor de cabeza.

Espero poder empezar a entender algo da miña vida antes dos 40, senon pobre mundo :)

E non creo que o sol deste verán me afectara moito...porque NON TIVEMOS VERÁN!

Beijos a todas e todos!

Mensagens populares deste blogue

Antes

Houbo un tempo, moi ao comezo de todo. Soía subir unha entrada a este blog a diario, ou case. Soía ter quen me lera. Soía ser un pouco máis salvaxe e divertida. Soía ser máis nova, como di Miley Cyrus na súa canción.  Pero pasou o tempo, a vida comezou a tornarse máis adulta, máis agobiante e aburrida. Máis de declaración da renda, de taxas da auga e do lixo. Máis de afogo. Da fugacidade voraz do calendario.Da friaxe. De mirar ben as ofertas do súper e de menos xenebra. Eu convertínme, pouco a pouco, nunha persoa máis vella, máis agobiada, máis frustrada. Monótona. Aburrida. Todas as promesas foron mudando noutra cousa, pesada e gris, e en caixas e caixas de pequenas pílulas brancas. Se as colocase unha detrás doutra en ringleira, é pouco probable que deran a volta completa á Terra. Pero si poderían encher, alomenos, un cuarto da miña casa. Non un demasiado grande, non un dos máis pequenos. Do chan ao teito. Caerían -como o chorro esvaradío de grao ao retirar a portela dun silo, co...

Fraseoloxía fútil

Odio as frases feitas e esa falsa condescencia que toma a apariencia de consello ben intencionado e de preocupación real polo benestar do outro. É(che) o que hai. Dálle tempo. Só tés que relaxarte.  É cuestión de mentalizarse. Non tomes todo tan a peito. Dígocho polo teu ben.  Non hai mal que cen anos dure. A lista medra cada día, cada mes, ano tras ano. Na xusta medida proporcional na que a miña paciencia e o meu estómago minguan. Será isto a madurez? Quedaría polo camiño, ulindo as flores, como unha sorte de Peter Pan? Sabes que? Vou tomar todo con moita calma, relaxarme, mentalizarme, soltar as mans, abrir ben o peito para que non tome nada máis que o necesario e asumir que toda a condescendencia da fraseoloxía fútil se evapora.   E que morra o conto .  Viva!