Que incertidume.
Canto máis intento entendelo, menos o entendo.
Digamos que sinto unha incertidume brutal e fonda como un pozo de barrena do que non sae ren. Só queda o furado, buraco negro que me zuga, profunda e letal NADA no medio do peito como un balazo que sangra e que intento encher da forma que sexa; e debería escoller ben o "como" , porque as "xoias en bruto" (como me dín tantas veces que son eu, malia que non creo nin unha soa palabra dese tipo...), deberiamos ter ese don natural de escoller ben, ter áxil a capacidade de discernimento, ou o da premonición aínda...
Pero mellor é que digamos que prefiro beber algo de ron cubano de sete anos vendo o que poñen na televisión recostada no sofá, e deixarme de estupideces a estas alturas do ano, agora que xa tan perto queda Novembro, bendito mes.
Que a vendima me traia bos froitos, ou alomenos que os que haxa me complazan o suficiente como para esquecer este tan confuso e estúpido Agosto, mes de malos agoiros e baixas paixóns como xa advertían os gregos, estulticia contemporánea, que os deuses nos amparen.
Noxento sexo frío.
Noxenta atración física vacía e xeada.
Noxentas apertas de aire e fume.
Noxentos versos, ódiovos.
E ó tabaco.
E á xenebra.
E tamén a tí, noxenta empatía.
Comentários
(Quen che chame diamante en bruto, dille que xa pode ir retirando o cualificativo. Diamantina!)
E sigo debéndoche un poemario...
En canto á semántica, témome que me queda moito que aprender para saber enfiar ben (é unha arte difícil e de gran precisión: fáltanme experiencia e anos...).
Beijo!
Non sempre un escolle ben, moitas veces "inventamos" á outra persoa e despois entendemos que todo foi un erro...
Ánimo.
Antón.