Así que pasen seis anos
esqueceremos a auga.
Non haberá cabaliños azuis de vidro brillando nas fiestras
nin cancelas oxidadas
nin flores de pétalas amarelas
nin pontes entre os abismos.
A luz do sol será unha
lanterna estúpida
con papel-seda de cor verde escurecido
volvoreta de ás de coitelo
na garganta/para non
berrar
os nosos nomes
ca desesperación das baleas que agonizan.
Así que pasen seis anos
xa non saberemos
de nós /mágoa/
nin das follas
estradas nas carballeiras
como cadáveres ríxidos
entre os lenzos/sobre
o leito frío
/abandonados.
Así que pasen
perderemos o senso do Norte
a diagonal dos beixos
toda esa cinsa.
Non quedarán lugares seguros/para escondernos
deste medo e do escuro e da soidade
en ningures.
Nin sequera nos abrazos.
Porque os anos buscaránnos con avidez
para reclamarnos
as horas
que perdimos
intentando atopar
en ollos alleos
a resposta a nós mesmos fóra de nós.
Así que pasen seis anos
preguiza
e desterro
sempre.
Que camiño queda despois de todo isto, dimo ti
/se é que o sabes.
[De "Así que pasen seis anos" , poemario inédito, M.N.Soutelo]
esqueceremos a auga.
Non haberá cabaliños azuis de vidro brillando nas fiestras
nin cancelas oxidadas
nin flores de pétalas amarelas
nin pontes entre os abismos.
A luz do sol será unha
lanterna estúpida
con papel-seda de cor verde escurecido
volvoreta de ás de coitelo
na garganta/para non
berrar
os nosos nomes
ca desesperación das baleas que agonizan.
Así que pasen seis anos
xa non saberemos
de nós /mágoa/
nin das follas
estradas nas carballeiras
como cadáveres ríxidos
entre os lenzos/sobre
o leito frío
/abandonados.
Así que pasen
perderemos o senso do Norte
a diagonal dos beixos
toda esa cinsa.
Non quedarán lugares seguros/para escondernos
deste medo e do escuro e da soidade
en ningures.
Nin sequera nos abrazos.
Porque os anos buscaránnos con avidez
para reclamarnos
as horas
que perdimos
intentando atopar
en ollos alleos
a resposta a nós mesmos fóra de nós.
Así que pasen seis anos
preguiza
e desterro
sempre.
Que camiño queda despois de todo isto, dimo ti
/se é que o sabes.
[De "Así que pasen seis anos" , poemario inédito, M.N.Soutelo]
Comentários
En seis anos, serás funcionaria e marcharás pola mañá a tomar café co resto de funcionarios...
Beijos doces
Por certo, descubrín que hai unha obra de Lorca titulada "Así que pasen cinco años".
Que cousas.
Beijo!
Beijo
Hermoso poema. Descarnado, pero hermoso.
Aínda teño os teus cds na casa.
Cando teñas un anaco, quedamos para tomarlle algo.
Constrúe moito.
Beijo.