Avançar para o conteúdo principal

Síntomas

Levo uns meses cunha sintomatoloxía estraña.

Teño febre pola noite, (37,5º - 38º), cansazo durante todo o día, falta de apetito e a consecuente perda de peso.


Hai algún médico na sala?


Comentários

Cuspedepita disse…
Marioliña, eu non son médico, pero tes que ir que te vexan, non é normal que teñas febre pola noite tanto tempo, seguro que tes algunha infección por ahí que non che da dor, pero que está e haina que atallar.
Anque só sexan unhas décimas, cando duran tempo(máis dunha semana) hai que mirar que é o que as produce.
Anónimo disse…
Enfermidade parasitaria, xa cho dixen, aínda que se fora parasitaria deberían de aparecer tamén máis síntomas.

Xa verá como non será nada.
Unknown disse…
Parasitaria? :S Non fastidies, biólogo, que xa bastante teño co que teño... :D

Terei que ver o que é... A febre é causa dalgo. Haberá que saber a que vén.

Beijos
Vai ser andacio; pero mellor que cho diagnostiquen axeitadamente.
Mens sana in córpore sano.

Bicos termométricos
Paz Zeltia disse…
arre demo! tí ainda es mais remisa ca min para ir ó médico!
Eu cando teño febre non me podo move0r, non sei coma podes facer iso que chaman vida normal (sexa o que sexa)

Mensagens populares deste blogue

Fraseoloxía fútil

Odio as frases feitas e esa falsa condescencia que toma a apariencia de consello ben intencionado e de preocupación real polo benestar do outro. É(che) o que hai. Dálle tempo. Só tés que relaxarte.  É cuestión de mentalizarse. Non tomes todo tan a peito. Dígocho polo teu ben.  Non hai mal que cen anos dure. A lista medra cada día, cada mes, ano tras ano. Na xusta medida proporcional na que a miña paciencia e o meu estómago minguan. Será isto a madurez? Quedaría polo camiño, ulindo as flores, como unha sorte de Peter Pan? Sabes que? Vou tomar todo con moita calma, relaxarme, mentalizarme, soltar as mans, abrir ben o peito para que non tome nada máis que o necesario e asumir que toda a condescendencia da fraseoloxía fútil se evapora.   E que morra o conto .  Viva! 

Bonito

Hoxe non é un día bonito. Nin o quere ser. Malia que vai sol, que vai frío, que merquei un vestido de punto gris nas rebaixas. Hoxe non me apetece nada. Non recibo as novas que quero, ou que estraño, e non podo seguir. Hoxe só me apetece meterme na cama e durmir. Agochar a cabeza dos monstros entre os lenzos e o nórdico e pecha-los ollos forte forte para non terlles medo. Hoxe non é un día tan bonito como parece dende fóra dos meus ollos pero sentareime nun banco a comer pipas, con algún poemario de Benedetti no colo, a ver como xogan os nenos.