Avançar para o conteúdo principal

O traballo ou a vida

Como dín nos filmes de bandidos: a bolsa ou a vida.


Eu cambio hoxe o da bolsa (que anda bastante exigua no meu caso) por "o traballo".
Tamén é certo que hai traballos e traballos: hai algúns que fan completa a nosa existencia e hai outros que nos van murchando de pouco en pouco.


Non podo co corpo hoxe, pero teño a alegría feliz.
E iso, por pouco que poida parecer, xa me basta.

Comentários

Jorge¡¡¡ disse…
Ben certo¡¡

A min non me importaría ser berrendeiro, malia estaren mal remunerado e mal visto.

Teño barrido moito na miña vida (os meus pais tiñan unha fábrica de mobles cheiña de serrín...), e lémbrome de teren disfrutado maquinando, argallando" mentres ía dun lado para outro...¡¡¡

Adeus¡¡¡
Anónimo disse…
Intenta descansar un pouco entre traballo e traballo.

Beijos
paideleo disse…
O traballo hai que ilo levando.
Ánimo.
E que aguzar o fouciño seica é MOI jodido; pero segar...é OUTRO cantar. Benvida a un atisbo de mundo real.

Biquiños nas feridas
Paz Zeltia disse…
Ter alegría feliz paréceme do mellor, che. e sendo por traballar... serán as endorfinas de ter movido o corpo no vaivén shhiiisss shaaaasss

bicos de reflex
Unknown disse…
Seguramente, Zeltia linda, serán as endorfinas como ti me dís. :)

Un beijo de sol morno na túa copa de viño ó solpor.

Mensagens populares deste blogue

Antes

Houbo un tempo, moi ao comezo de todo. Soía subir unha entrada a este blog a diario, ou case. Soía ter quen me lera. Soía ser un pouco máis salvaxe e divertida. Soía ser máis nova, como di Miley Cyrus na súa canción.  Pero pasou o tempo, a vida comezou a tornarse máis adulta, máis agobiante e aburrida. Máis de declaración da renda, de taxas da auga e do lixo. Máis de afogo. Da fugacidade voraz do calendario.Da friaxe. De mirar ben as ofertas do súper e de menos xenebra. Eu convertínme, pouco a pouco, nunha persoa máis vella, máis agobiada, máis frustrada. Monótona. Aburrida. Todas as promesas foron mudando noutra cousa, pesada e gris, e en caixas e caixas de pequenas pílulas brancas. Se as colocase unha detrás doutra en ringleira, é pouco probable que deran a volta completa á Terra. Pero si poderían encher, alomenos, un cuarto da miña casa. Non un demasiado grande, non un dos máis pequenos. Do chan ao teito. Caerían -como o chorro esvaradío de grao ao retirar a portela dun silo, co...

Fraseoloxía fútil

Odio as frases feitas e esa falsa condescencia que toma a apariencia de consello ben intencionado e de preocupación real polo benestar do outro. É(che) o que hai. Dálle tempo. Só tés que relaxarte.  É cuestión de mentalizarse. Non tomes todo tan a peito. Dígocho polo teu ben.  Non hai mal que cen anos dure. A lista medra cada día, cada mes, ano tras ano. Na xusta medida proporcional na que a miña paciencia e o meu estómago minguan. Será isto a madurez? Quedaría polo camiño, ulindo as flores, como unha sorte de Peter Pan? Sabes que? Vou tomar todo con moita calma, relaxarme, mentalizarme, soltar as mans, abrir ben o peito para que non tome nada máis que o necesario e asumir que toda a condescendencia da fraseoloxía fútil se evapora.   E que morra o conto .  Viva!