Avançar para o conteúdo principal

O traballo ou a vida

Como dín nos filmes de bandidos: a bolsa ou a vida.


Eu cambio hoxe o da bolsa (que anda bastante exigua no meu caso) por "o traballo".
Tamén é certo que hai traballos e traballos: hai algúns que fan completa a nosa existencia e hai outros que nos van murchando de pouco en pouco.


Non podo co corpo hoxe, pero teño a alegría feliz.
E iso, por pouco que poida parecer, xa me basta.

Comentários

Jorge¡¡¡ disse…
Ben certo¡¡

A min non me importaría ser berrendeiro, malia estaren mal remunerado e mal visto.

Teño barrido moito na miña vida (os meus pais tiñan unha fábrica de mobles cheiña de serrín...), e lémbrome de teren disfrutado maquinando, argallando" mentres ía dun lado para outro...¡¡¡

Adeus¡¡¡
Anónimo disse…
Intenta descansar un pouco entre traballo e traballo.

Beijos
paideleo disse…
O traballo hai que ilo levando.
Ánimo.
E que aguzar o fouciño seica é MOI jodido; pero segar...é OUTRO cantar. Benvida a un atisbo de mundo real.

Biquiños nas feridas
Paz Zeltia disse…
Ter alegría feliz paréceme do mellor, che. e sendo por traballar... serán as endorfinas de ter movido o corpo no vaivén shhiiisss shaaaasss

bicos de reflex
Unknown disse…
Seguramente, Zeltia linda, serán as endorfinas como ti me dís. :)

Un beijo de sol morno na túa copa de viño ó solpor.

Mensagens populares deste blogue

Fraseoloxía fútil

Odio as frases feitas e esa falsa condescencia que toma a apariencia de consello ben intencionado e de preocupación real polo benestar do outro. É(che) o que hai. Dálle tempo. Só tés que relaxarte.  É cuestión de mentalizarse. Non tomes todo tan a peito. Dígocho polo teu ben.  Non hai mal que cen anos dure. A lista medra cada día, cada mes, ano tras ano. Na xusta medida proporcional na que a miña paciencia e o meu estómago minguan. Será isto a madurez? Quedaría polo camiño, ulindo as flores, como unha sorte de Peter Pan? Sabes que? Vou tomar todo con moita calma, relaxarme, mentalizarme, soltar as mans, abrir ben o peito para que non tome nada máis que o necesario e asumir que toda a condescendencia da fraseoloxía fútil se evapora.   E que morra o conto .  Viva! 

Bonito

Hoxe non é un día bonito. Nin o quere ser. Malia que vai sol, que vai frío, que merquei un vestido de punto gris nas rebaixas. Hoxe non me apetece nada. Non recibo as novas que quero, ou que estraño, e non podo seguir. Hoxe só me apetece meterme na cama e durmir. Agochar a cabeza dos monstros entre os lenzos e o nórdico e pecha-los ollos forte forte para non terlles medo. Hoxe non é un día tan bonito como parece dende fóra dos meus ollos pero sentareime nun banco a comer pipas, con algún poemario de Benedetti no colo, a ver como xogan os nenos.