Avançar para o conteúdo principal

A inauguración

Velaí unha imaxe da nosa cerimonia inaugural.

Aí vola deixo.

(Eu son a pequeniña no fondo á esquerda da foto, que está lendo).



(... e si, o do primeiro plano -de 3/4- é Manquiña...)

Comentários

Angel Utrera disse…
Alegrome moitisimo de que todo fora ben....tamen é mala pata que o foise o Sabado, o non calquera outro dia da Sema, no que estou por Santiago.....
Espero que tengas un hueco para vernos e me leves o libro...
Un bico
Unknown disse…
Sip. Estou a vóltas cun par de cousiñas para rematar nesta semana, a ver se fago un oquiño e me achego ata o banco a levarche o/os exemplares (o certo é que teño que vender alomenos uns 50-60 libros para poder pagar os custes da expo... :S )

Un saúdo!!

Mensagens populares deste blogue

Fraseoloxía fútil

Odio as frases feitas e esa falsa condescencia que toma a apariencia de consello ben intencionado e de preocupación real polo benestar do outro. É(che) o que hai. Dálle tempo. Só tés que relaxarte.  É cuestión de mentalizarse. Non tomes todo tan a peito. Dígocho polo teu ben.  Non hai mal que cen anos dure. A lista medra cada día, cada mes, ano tras ano. Na xusta medida proporcional na que a miña paciencia e o meu estómago minguan. Será isto a madurez? Quedaría polo camiño, ulindo as flores, como unha sorte de Peter Pan? Sabes que? Vou tomar todo con moita calma, relaxarme, mentalizarme, soltar as mans, abrir ben o peito para que non tome nada máis que o necesario e asumir que toda a condescendencia da fraseoloxía fútil se evapora.   E que morra o conto .  Viva! 

Bonito

Hoxe non é un día bonito. Nin o quere ser. Malia que vai sol, que vai frío, que merquei un vestido de punto gris nas rebaixas. Hoxe non me apetece nada. Non recibo as novas que quero, ou que estraño, e non podo seguir. Hoxe só me apetece meterme na cama e durmir. Agochar a cabeza dos monstros entre os lenzos e o nórdico e pecha-los ollos forte forte para non terlles medo. Hoxe non é un día tan bonito como parece dende fóra dos meus ollos pero sentareime nun banco a comer pipas, con algún poemario de Benedetti no colo, a ver como xogan os nenos.