Avançar para o conteúdo principal

A entrevista

Onte entrevistáronme un pouqueniño no programa "O tren do serán" da Radio Galega, sobre a exposición. A miña intervención foi breve. (Podedes escoitala na web da CRTVG)

Hoxe, tamén na Radio Galega, participarei no programa "Aquí xa é noite", e espero ter posibilidade e ganas de esplaiarme todo o que me apeteza, tamén sobre a expo.

...Creo que comezo a repetirme un pouco.

Tamén creo que é posible que atope traballo axiña. Confío niso.
Todo é cousa de ir facendo os sucos precisos.
E comezar con bo pé a sementeira.

Comentários

asbeirasdoarnego disse…
Oe a que hora é ese programa??
teño que escoitalo
Unknown disse…
O programa comeza a iso das 23h.

Grazas por estar desoutro lado das ondas!
Angel Utrera disse…
Xa teño a radio conectada, son as ,,,22,55, estou agardando....Agora escoito un programa deses que chama axente e conta cousas...a locutora é unha rapaza. creo que chamase Susana.....
Anónimo disse…
Gustoume a entrevisa e desta vez falaches máis ;)

Ves como o da voz, non cho dixen eu so, que cho dixo o da radio..;)

Beijos
Paz Zeltia disse…
Bueno, pois a ver se vas tendo sorte. Din que o que a sigue a consigue!
Cuspedepita disse…
Mandeiche unha mensaxe ao correo polos cat�logos ;-)

Vou ver se podo escoitar algunha das entrevistas agora.

Moita sorte con todo !

Biqui�os
Cuspedepita disse…
Estou escoitando a entrevista do mércores e está xenial!
Agora entendo mellor moitas cousas...(refírome ao catálogo e á exposición ;-))
Os comentarios sobre as fotos non teñen desperdicio.

Mensagens populares deste blogue

Fraseoloxía fútil

Odio as frases feitas e esa falsa condescencia que toma a apariencia de consello ben intencionado e de preocupación real polo benestar do outro. É(che) o que hai. Dálle tempo. Só tés que relaxarte.  É cuestión de mentalizarse. Non tomes todo tan a peito. Dígocho polo teu ben.  Non hai mal que cen anos dure. A lista medra cada día, cada mes, ano tras ano. Na xusta medida proporcional na que a miña paciencia e o meu estómago minguan. Será isto a madurez? Quedaría polo camiño, ulindo as flores, como unha sorte de Peter Pan? Sabes que? Vou tomar todo con moita calma, relaxarme, mentalizarme, soltar as mans, abrir ben o peito para que non tome nada máis que o necesario e asumir que toda a condescendencia da fraseoloxía fútil se evapora.   E que morra o conto .  Viva! 

Bonito

Hoxe non é un día bonito. Nin o quere ser. Malia que vai sol, que vai frío, que merquei un vestido de punto gris nas rebaixas. Hoxe non me apetece nada. Non recibo as novas que quero, ou que estraño, e non podo seguir. Hoxe só me apetece meterme na cama e durmir. Agochar a cabeza dos monstros entre os lenzos e o nórdico e pecha-los ollos forte forte para non terlles medo. Hoxe non é un día tan bonito como parece dende fóra dos meus ollos pero sentareime nun banco a comer pipas, con algún poemario de Benedetti no colo, a ver como xogan os nenos.