Avançar para o conteúdo principal

Sen noticias

Unha semana sen noticias.


É bo momento para abrir os ollos á realidade da situación: NON HAI SITUACIÓN.

Mírome no espello cada mañá e penso "pobre estúpida".


Férveme o orgüio, envelénaseme o sangue, Hydra de Lerna, Medusa.
Deixas de entrar pouco e pouco nos meus plans de futuro hipoatético.
Non queiras saber de mín nunha tempada.

Non é aconsellable para tí, nin para mín, nin nos resultaría grato como a primeira (e última, entendo) vez.




...A menos que foses capaz de facerme perder a cabeza.
E, sinceramente, créoo bastante improbable.

Comentários

Cuspedepita disse…
Non penses "pobre estúpida", senón "pobre estúpido", que non sabe coidar da xente que lle quere.
Peor para el.
Unknown disse…
Estou que fervo.
Unha semana sen saber NADA del. A liberdade que pón por bandeira non me parece escusa suficiente.

Pufff.

Prefiro ocupar a miña cabeza con cousas útiles, e cos vosos consellos.

Grazas, linda.

Beijos mil.
As froitas máis sabedeiras sonche as máis malas de acadar...
Cómpre paciencia!

Biquiños pacientes
Unknown disse…
Os homes nunca seredes quen de merecer a paciencia dunha muller. Faríanvos falla moitísimos puntos, e non os conseguides na vida, sempre nos quedades a deber.

Beijos doces (tí sí merecerías a paciencia dunha muller...)
Anónimo disse…
Paciencia, e calma.

Lograrálo e coincido cun dos comentarios anteriores, "pobre estúpido"
Mararía disse…
Toma boa nota, volverá e cando volva, xa sabes ... a sua propia menciña. Co sinxelo e natural que podían transcurrir as cousas, pero son tan estúpidos .... que te obrigan a xogar o seu xogo, si te fan perde-la cabeza, si ves que éste non cha fai perder borra xa o seu número, jajajaj.

Como din por ahí arriba, paciencia, paciencia e paciencia, pero só si ves que non podes vivir sin él.

Un saúdo.

Mensagens populares deste blogue

Antes

Houbo un tempo, moi ao comezo de todo. Soía subir unha entrada a este blog a diario, ou case. Soía ter quen me lera. Soía ser un pouco máis salvaxe e divertida. Soía ser máis nova, como di Miley Cyrus na súa canción.  Pero pasou o tempo, a vida comezou a tornarse máis adulta, máis agobiante e aburrida. Máis de declaración da renda, de taxas da auga e do lixo. Máis de afogo. Da fugacidade voraz do calendario.Da friaxe. De mirar ben as ofertas do súper e de menos xenebra. Eu convertínme, pouco a pouco, nunha persoa máis vella, máis agobiada, máis frustrada. Monótona. Aburrida. Todas as promesas foron mudando noutra cousa, pesada e gris, e en caixas e caixas de pequenas pílulas brancas. Se as colocase unha detrás doutra en ringleira, é pouco probable que deran a volta completa á Terra. Pero si poderían encher, alomenos, un cuarto da miña casa. Non un demasiado grande, non un dos máis pequenos. Do chan ao teito. Caerían -como o chorro esvaradío de grao ao retirar a portela dun silo, co...

Fraseoloxía fútil

Odio as frases feitas e esa falsa condescencia que toma a apariencia de consello ben intencionado e de preocupación real polo benestar do outro. É(che) o que hai. Dálle tempo. Só tés que relaxarte.  É cuestión de mentalizarse. Non tomes todo tan a peito. Dígocho polo teu ben.  Non hai mal que cen anos dure. A lista medra cada día, cada mes, ano tras ano. Na xusta medida proporcional na que a miña paciencia e o meu estómago minguan. Será isto a madurez? Quedaría polo camiño, ulindo as flores, como unha sorte de Peter Pan? Sabes que? Vou tomar todo con moita calma, relaxarme, mentalizarme, soltar as mans, abrir ben o peito para que non tome nada máis que o necesario e asumir que toda a condescendencia da fraseoloxía fútil se evapora.   E que morra o conto .  Viva!