Estiven reflexionando e creo que si debe seguir no seu sitio o post que gardei días atrás, porque tén moito sentido, porque é verdade, porque é o que sinto e como me sinto con respecto a unha situación doorosa.
Por que gosto tanto de magoarme?
Por que amar resulta sempre unha perda para mín?
Por que gosto tanto de magoarme?
Por que amar resulta sempre unha perda para mín?
Comentários
(Borra e volve incorporar canto queiras; é así como se fai. Non che hai outro xeito)
Beijos filosóficos
Espero que eses verbos esdrúxulos poidan converterse algún día en besbellos ao oído, en mans dadas polo camiño, en crianzas que arrolar nas horas quentes dos días de vran para durmir a sesta.
Beijos mil (aínda espero que me chames...).
Quizais sexa defecto do animal. Quizais sexa que non sei amar.
Quizais sexa que ame tanto a dor que me produce amar que me cegue niso.
Non sei. O único que sei é que doe, doe tanto...