Avançar para o conteúdo principal

O xogo de D'Agolada

Gustei da idea que acabo de ler no blogue de D'Agolada e alá vou. Consiste en definirse a través do nome do blogue de cadaquén.

Pode resultar un exercicio curioso de sicoanálise. E ademáis, gratis.

Vexamos...

NAVICULARIA vén de

N - de narración. Un blogue non tén senso se non conta nada.
A - de aburrimento, unha das principais causas polas que comecei a escribir neste gran caderno dixital.
V - de viaxe, de verso. Ás veces, só as palabras poden levarme onde quero ir.
I - de interrogación: a vida é para mín unha constante busca interior e exterior, unha pregunta que nunca responderei.
C - de curiosidade, que disque que matou ó gato :S
U - de ubicuidade. É a sorte da iNET, que podes estar en todas partes :D
L - de ligazón, de lazo con todos e todas os e as que ledes este pequeno libro aberto.
A - de alegría. De compartir a alegría que me move, ou da falta dela, a escribir.
R - de reloxo. Maldito tempo, idea recurrente na miña cabeza.
I - de imaxinación, de ironía, de imbécil, tamén, de cando en cando, ou sempre, non o sei.
A - de AMOR. Como non. Que sería dos poetas sen el ou con el. :D


Non sei se vai ben. A cousa foi pasar un anaquiño máis con vós.

Comentários

Mensagens populares deste blogue

Fraseoloxía fútil

Odio as frases feitas e esa falsa condescencia que toma a apariencia de consello ben intencionado e de preocupación real polo benestar do outro. É(che) o que hai. Dálle tempo. Só tés que relaxarte.  É cuestión de mentalizarse. Non tomes todo tan a peito. Dígocho polo teu ben.  Non hai mal que cen anos dure. A lista medra cada día, cada mes, ano tras ano. Na xusta medida proporcional na que a miña paciencia e o meu estómago minguan. Será isto a madurez? Quedaría polo camiño, ulindo as flores, como unha sorte de Peter Pan? Sabes que? Vou tomar todo con moita calma, relaxarme, mentalizarme, soltar as mans, abrir ben o peito para que non tome nada máis que o necesario e asumir que toda a condescendencia da fraseoloxía fútil se evapora.   E que morra o conto .  Viva! 

Bonito

Hoxe non é un día bonito. Nin o quere ser. Malia que vai sol, que vai frío, que merquei un vestido de punto gris nas rebaixas. Hoxe non me apetece nada. Non recibo as novas que quero, ou que estraño, e non podo seguir. Hoxe só me apetece meterme na cama e durmir. Agochar a cabeza dos monstros entre os lenzos e o nórdico e pecha-los ollos forte forte para non terlles medo. Hoxe non é un día tan bonito como parece dende fóra dos meus ollos pero sentareime nun banco a comer pipas, con algún poemario de Benedetti no colo, a ver como xogan os nenos.