Avançar para o conteúdo principal

O xogo de D'Agolada

Gustei da idea que acabo de ler no blogue de D'Agolada e alá vou. Consiste en definirse a través do nome do blogue de cadaquén.

Pode resultar un exercicio curioso de sicoanálise. E ademáis, gratis.

Vexamos...

NAVICULARIA vén de

N - de narración. Un blogue non tén senso se non conta nada.
A - de aburrimento, unha das principais causas polas que comecei a escribir neste gran caderno dixital.
V - de viaxe, de verso. Ás veces, só as palabras poden levarme onde quero ir.
I - de interrogación: a vida é para mín unha constante busca interior e exterior, unha pregunta que nunca responderei.
C - de curiosidade, que disque que matou ó gato :S
U - de ubicuidade. É a sorte da iNET, que podes estar en todas partes :D
L - de ligazón, de lazo con todos e todas os e as que ledes este pequeno libro aberto.
A - de alegría. De compartir a alegría que me move, ou da falta dela, a escribir.
R - de reloxo. Maldito tempo, idea recurrente na miña cabeza.
I - de imaxinación, de ironía, de imbécil, tamén, de cando en cando, ou sempre, non o sei.
A - de AMOR. Como non. Que sería dos poetas sen el ou con el. :D


Non sei se vai ben. A cousa foi pasar un anaquiño máis con vós.

Comentários

Mensagens populares deste blogue

Antes

Houbo un tempo, moi ao comezo de todo. Soía subir unha entrada a este blog a diario, ou case. Soía ter quen me lera. Soía ser un pouco máis salvaxe e divertida. Soía ser máis nova, como di Miley Cyrus na súa canción.  Pero pasou o tempo, a vida comezou a tornarse máis adulta, máis agobiante e aburrida. Máis de declaración da renda, de taxas da auga e do lixo. Máis de afogo. Da fugacidade voraz do calendario.Da friaxe. De mirar ben as ofertas do súper e de menos xenebra. Eu convertínme, pouco a pouco, nunha persoa máis vella, máis agobiada, máis frustrada. Monótona. Aburrida. Todas as promesas foron mudando noutra cousa, pesada e gris, e en caixas e caixas de pequenas pílulas brancas. Se as colocase unha detrás doutra en ringleira, é pouco probable que deran a volta completa á Terra. Pero si poderían encher, alomenos, un cuarto da miña casa. Non un demasiado grande, non un dos máis pequenos. Do chan ao teito. Caerían -como o chorro esvaradío de grao ao retirar a portela dun silo, co...

Fraseoloxía fútil

Odio as frases feitas e esa falsa condescencia que toma a apariencia de consello ben intencionado e de preocupación real polo benestar do outro. É(che) o que hai. Dálle tempo. Só tés que relaxarte.  É cuestión de mentalizarse. Non tomes todo tan a peito. Dígocho polo teu ben.  Non hai mal que cen anos dure. A lista medra cada día, cada mes, ano tras ano. Na xusta medida proporcional na que a miña paciencia e o meu estómago minguan. Será isto a madurez? Quedaría polo camiño, ulindo as flores, como unha sorte de Peter Pan? Sabes que? Vou tomar todo con moita calma, relaxarme, mentalizarme, soltar as mans, abrir ben o peito para que non tome nada máis que o necesario e asumir que toda a condescendencia da fraseoloxía fútil se evapora.   E que morra o conto .  Viva!