Avançar para o conteúdo principal

O segredo do lume nos meus ollos (cando penso en tí)

Agradable véspera de San Xoan, coas fogueiras, as sardiñas, o viño...

Agradable véspera de San Xoan, reencontrando ós e ás que había tempo que non tiñan tempo de reencontrarme, ou de reencontralos e reencontralas eu (quizais non sabía como...).

Agradable véspera de San Xoan, onte.
Pero non estiveches, canso e vencido, malditos luns, dixeches.

Estrañeite, por raro que che poida parecer.

Que teñen as paredes da túa casa, labirinto imposible, que te illan do mundo que rebule arredor de tí e que te chama a berros?



Sonan.- Lift me up, de Moby
Thank you, de Dido

...Push the door, I'm home at last and I'm soaking through and through
then you handed me a towel and all I see is you
and even if my house falls down now, I wouldn't have a clue
because you're near me and

I want to thank you for giving me the best day of my life
Oh just to be with you is having the best day of my life.

Comentários

Paz Zeltia disse…
A maxia desa noite non é dabondo para facer calar as añoranzas. Secadra aínda se fan mais presentes á luz das chamas.
Unknown disse…
Pero estas chamas son chamas de vida, non de dor nin de nostalxia.

Iso é o importante.


Saúdos, Zeltia.

Mensagens populares deste blogue

Antes

Houbo un tempo, moi ao comezo de todo. Soía subir unha entrada a este blog a diario, ou case. Soía ter quen me lera. Soía ser un pouco máis salvaxe e divertida. Soía ser máis nova, como di Miley Cyrus na súa canción.  Pero pasou o tempo, a vida comezou a tornarse máis adulta, máis agobiante e aburrida. Máis de declaración da renda, de taxas da auga e do lixo. Máis de afogo. Da fugacidade voraz do calendario.Da friaxe. De mirar ben as ofertas do súper e de menos xenebra. Eu convertínme, pouco a pouco, nunha persoa máis vella, máis agobiada, máis frustrada. Monótona. Aburrida. Todas as promesas foron mudando noutra cousa, pesada e gris, e en caixas e caixas de pequenas pílulas brancas. Se as colocase unha detrás doutra en ringleira, é pouco probable que deran a volta completa á Terra. Pero si poderían encher, alomenos, un cuarto da miña casa. Non un demasiado grande, non un dos máis pequenos. Do chan ao teito. Caerían -como o chorro esvaradío de grao ao retirar a portela dun silo, co...

Fraseoloxía fútil

Odio as frases feitas e esa falsa condescencia que toma a apariencia de consello ben intencionado e de preocupación real polo benestar do outro. É(che) o que hai. Dálle tempo. Só tés que relaxarte.  É cuestión de mentalizarse. Non tomes todo tan a peito. Dígocho polo teu ben.  Non hai mal que cen anos dure. A lista medra cada día, cada mes, ano tras ano. Na xusta medida proporcional na que a miña paciencia e o meu estómago minguan. Será isto a madurez? Quedaría polo camiño, ulindo as flores, como unha sorte de Peter Pan? Sabes que? Vou tomar todo con moita calma, relaxarme, mentalizarme, soltar as mans, abrir ben o peito para que non tome nada máis que o necesario e asumir que toda a condescendencia da fraseoloxía fútil se evapora.   E que morra o conto .  Viva!