Un mira o telexornal ou a prensa e non sae dun desastre para cair noutro.
Que sei eu.
...Só queda a música e a poesía.
O teu sorriso franco, como unha corrente fresca, como un manancial vivo que corre polo meu peito cando te escoito e te miro.
E os bares.
E as boas conversas.
Os recitais, os concertos ao aire libre.
Os días de néboa.
Os días de chuvia na cama.
Os sol nas pernas e a area escorregando entre os dedos.
Quizais sexa iso o único que poida salvarme.
Ou quizais sexas tí, aínda que ningún dos dous o saibamos.
Hoxe sona.- Wonderwall, Oasis
Que sei eu.
...Só queda a música e a poesía.
O teu sorriso franco, como unha corrente fresca, como un manancial vivo que corre polo meu peito cando te escoito e te miro.
E os bares.
E as boas conversas.
Os recitais, os concertos ao aire libre.
Os días de néboa.
Os días de chuvia na cama.
Os sol nas pernas e a area escorregando entre os dedos.
Quizais sexa iso o único que poida salvarme.
Ou quizais sexas tí, aínda que ningún dos dous o saibamos.
Hoxe sona.- Wonderwall, Oasis
Comentários
O noticiable non é que un can morda a un rapaz; se non que o rapaz morda ó can...
E si, a música e a poesía sempre resultarán agradables de saborear; ainda que xamais sexa noticia...
Saúdos pois
Uns versos.
Un suspiro mentres (el) recita.
Beijosmil