Avançar para o conteúdo principal

Es caprichoso el azar...

Si, queridos e queridas.


Onte fallouse o Avelina Valladares, que gañou Berta Davila. Noraboa. Excelente poemario, seguramente. O xuri estaba composto por M.A. Fernán Vello, Xosé Luna e F. Pillado Mayor (grazas polo teu apoio sincero, Luna...).


CURIOSAMENTE, onte se presentaba en A Coruña ás 20h un libro da gañadora deste ano, editado por Espiral Maior, acto que presentaba M.A. Fernán Vello, como prologuista do devantito poemario e dono da editorial.

Les iso e diste: casualidade, fíxate...

Voume tomar un Valium e unha copa de Porto, porque creo que xa entendo os mecanismos gremiais da vida literaria e me decepcionan ata a náusea.
Que curioso.


Certamente, es caprichoso el azar...
Ou son eu la que a veces ve muertos?

Comentários

asbeirasdoarnego disse…
Noraboa polo premio a Berta Davida.
www.asbeirasdoarnego.blogspot.com
Un Saúdo
Boeno, tampouco hai que alporizarse tanto. Eu teño caprichos e non me chamo Azar.
-->E non me mistures Porto con diazepan, mais que nada para non potenciar a acción deste último (o valium potenciase a do Porto...ainda cos demos!!!<--

Biquiños poéticos (ainda non premiados)
paideleo disse…
Cousas que pasan.
Ánimo, outra vez será.
Unknown disse…
Non teño pensado volver a presentarme a ningún certame ata que teña na rúa o primeiro poemario.

Nin tomar valium con Porto, mesturar o viño con calquera outra cousa é desprezar o viño.

E por suposto que noraboa á gañadora. Xa digo que seguro que é un excelente poemario, dada a exquisitez do xuri (non vai con sorna..., para os malpensados).

Só que hai curiosidades así: a min concedéronme o premio o día do meu aniversario de cuarto de século (terei que esperar outros 25 anos :D ).

En fin.

Vémonos en Agoladaaa!!
prometeo disse…
Los premios literarios son absolutamente falsos, un timo, un tongo, y un insulto a la inteligencia de la gente. Propongo que no los llamen premios. Que los llamen marketing, merchandaising, o qué sé yo. Pero no premios, porque justamente el premio lo es para la editorial que lo concede, porque se supone que se hinchará a vender ejemplares del "azaroso" premiado.
No te desanimes,que no decaiga tu ilusión por escribir, la verdadera calidad poética no radica en tener un premio, o dejarlo de tener. La verdadera calidad está en llegar al centro del corazón de los que te leen. A hacer sentir. Sin más...
Allá; muevan feroz guerra
ciegos reyes
por un palmo más de tierra;
que yo aquí; tengo por mío
cuanto abarca el mar bravío,
a quien nadie impuso leyes.

Espero que no te importe que te escriba en castellano, pero mi gallego es funesto...
Bicos
Unknown disse…
Que es mi barco mi tesoro
que es mi dios la libertad
mi ley, la fuerza y el viento
mi única patria, la mar.


Non importa que escribas en castelán, coxo :)

O certo é que son moi inxenua aínda para este mundo. Son unha víctima fácil para a sociedade porque teño a desgraza de crer en valores como a PALABRA DADA, o HONOR, a XUSTIZA.

Cousas que pasan.

Guste ou non guste, sigo escribindo porque me satisface, alimenta a miña alma e o meu corazón.

Un premio non dá iso.
Só cartos. E rompedeiros de cabeza.

:)

Un saúdo!

Mensagens populares deste blogue

Antes

Houbo un tempo, moi ao comezo de todo. Soía subir unha entrada a este blog a diario, ou case. Soía ter quen me lera. Soía ser un pouco máis salvaxe e divertida. Soía ser máis nova, como di Miley Cyrus na súa canción.  Pero pasou o tempo, a vida comezou a tornarse máis adulta, máis agobiante e aburrida. Máis de declaración da renda, de taxas da auga e do lixo. Máis de afogo. Da fugacidade voraz do calendario.Da friaxe. De mirar ben as ofertas do súper e de menos xenebra. Eu convertínme, pouco a pouco, nunha persoa máis vella, máis agobiada, máis frustrada. Monótona. Aburrida. Todas as promesas foron mudando noutra cousa, pesada e gris, e en caixas e caixas de pequenas pílulas brancas. Se as colocase unha detrás doutra en ringleira, é pouco probable que deran a volta completa á Terra. Pero si poderían encher, alomenos, un cuarto da miña casa. Non un demasiado grande, non un dos máis pequenos. Do chan ao teito. Caerían -como o chorro esvaradío de grao ao retirar a portela dun silo, co...

Fraseoloxía fútil

Odio as frases feitas e esa falsa condescencia que toma a apariencia de consello ben intencionado e de preocupación real polo benestar do outro. É(che) o que hai. Dálle tempo. Só tés que relaxarte.  É cuestión de mentalizarse. Non tomes todo tan a peito. Dígocho polo teu ben.  Non hai mal que cen anos dure. A lista medra cada día, cada mes, ano tras ano. Na xusta medida proporcional na que a miña paciencia e o meu estómago minguan. Será isto a madurez? Quedaría polo camiño, ulindo as flores, como unha sorte de Peter Pan? Sabes que? Vou tomar todo con moita calma, relaxarme, mentalizarme, soltar as mans, abrir ben o peito para que non tome nada máis que o necesario e asumir que toda a condescendencia da fraseoloxía fútil se evapora.   E que morra o conto .  Viva!