It's okay in the day I'm staying busy
Tied up enough so I don't have to wonder where is he
Got so sick of crying
So just lately
When I catch myself I do a 180
I stay up clean the house
At least I'm not drinking
Run around just so I don't have to think about thinking
That silent sense of content
That everyone gets
Just disappears soon as the sun sets
This face in my dreams seizes my guts
He floods me with dread
Soaked in soul
He swims in my eyes by the bed
Pour myself over him
Moon spilling in
And I wake up alone
If I was my heart
I'd rather be restless
The second I stop the sleep catches up and I'm breathless
This ache in my chest
As my day is done now
The dark covers me and I cannot run now
My blood running cold
I stand before him
It's all I can do to assure him
When he comes to me
I drip for him tonight
Drowning in me we bathe under blue light
His face in my dreams seizes my guts
He floods me with dread
Soaked in soul
He swims in my eyes by the bed
Pour myself over him
Moon spilling in
And I wake up alone
And I wake up alone
And I wake up alone
And I wake up alone
Houbo un tempo, moi ao comezo de todo. Soía subir unha entrada a este blog a diario, ou case. Soía ter quen me lera. Soía ser un pouco máis salvaxe e divertida. Soía ser máis nova, como di Miley Cyrus na súa canción. Pero pasou o tempo, a vida comezou a tornarse máis adulta, máis agobiante e aburrida. Máis de declaración da renda, de taxas da auga e do lixo. Máis de afogo. Da fugacidade voraz do calendario.Da friaxe. De mirar ben as ofertas do súper e de menos xenebra. Eu convertínme, pouco a pouco, nunha persoa máis vella, máis agobiada, máis frustrada. Monótona. Aburrida. Todas as promesas foron mudando noutra cousa, pesada e gris, e en caixas e caixas de pequenas pílulas brancas. Se as colocase unha detrás doutra en ringleira, é pouco probable que deran a volta completa á Terra. Pero si poderían encher, alomenos, un cuarto da miña casa. Non un demasiado grande, non un dos máis pequenos. Do chan ao teito. Caerían -como o chorro esvaradío de grao ao retirar a portela dun silo, co...
Comentários
Polo demáis...ta ben
www.asbeirasdoarnego.blogspot.com
Asbeiras, incrible e fantástico criterio musical :)
Xa falaremos en Agolada :)
A ver que hace con su tercer disco. Saludos.
Que ben!
Ánimo a todos e todas (eu estou doente, malditos virus).
Beijosmil.
sona como:
...como dicía aquela canción de Rosenvinge:
.."solo quiero estar un ratito sentada en el porche
mirando como poquito a poco se tuerce la noche
voy a tocarte otera ves esta canción, antes de que estemos los dos
muertos o algo mejor!
no le des de comer al perro flaqito, que yo se que se quiere quedar para siempre contigo!
y este idiota se piensa que puede llamarme muñeca..."
Amy, para min é como estar sentanda nese porche!
Graciñas polo teu comentario!
Menos mal que lle vai ben no traballo!!
É a primeira vez que te visito, gracias por terme nás túas cartas náuticas, eu farei o mesmo.
Unha aperta.
Eu espero que saia do burato no que pode cair calquera, e máis unha persoa exposta a tanta presión tan nova... (non a xustifico, pero comprendo o proceso).
Grazas por engadirme ao teu cibermundo :)