Descanso

Quizais me tome un tempo con respecto ao blogue.
Deixareino descansar. Mentres, suturareime o peito fendido e os beizos (maldito vento do Norte).

Seguirei facéndovos visitas e dándovos a castaña.


Saúdos

PS.- Hoxe cúmprense 12 anos desque comecei a escribir poemas.
Sona.-Adagio para cordas, op.11, Samuel Barber


Cando todo se confunde

o día e a sombra
o orgüio e o silencio
o arrepentimento e a sinxeleza da vida
a tristura e a euforia

todo o que sucede
arredor
e
dentro

Cando todo se confunde

todas
/as persoas que moran
ilegalmente en min

a músico, a poeta, a nai sen fillos,
a raíña déspota
a nena indefensa
a depresiva e a distímica e a paranoica
a ninfómana comedida/a virxe
sen pudor

a analfabeta
a altiva/a humilde

a que odia e a que ama no mesmo intre

ata o infinito

colisionan
e
curiosamente

todas choran polos
mesmos dous ollos/manancial fresco
e berran pola mesma boca
retorcéndose as mesmas mans
encerellando eiruga o corpo triste nunha manta.

Quizais porque todas
as pezas
forman parte dun mesmo conxunto que só se distingue nítidamente véndoo dende dentro.
Dun mesmo discurso coherente e completo
de cando en cando.

Son as partes desunidas sen sutura
para sempre xa
dun mesmo corazón.