Letra Bastarda

Que ás veces a noite arde

na cidade vacía

homes e mulleres
levan prendidas muxicas
na roupa
e nos pés e nas éngoas

desa cinsa que cae
sonámbula e
cobre todo

na noite que se consume
/cidade crematorio
en carne viva.

[De "O Camiño dos Caracois", poemario inédito, N. Soutelo]

Comentários

d´Agolada disse…

Bonito poema. Acábote de engadir á lista de enlaces da miña páxina, xa sabes que podes vir cando queirasñ. Bicos

08 março, 2008

Unknown disse…

Obrigadisima, David!

Un saúdo

08 março, 2008

Chousa da Alcandra disse…

Reflexiona ben e bota ben o voto!

Bicos electorais

08 março, 2008

Unknown disse…

Grazas Chousa!

Teñamos sentidiño...( a mín tócame ir de suplente do 2º vogal este ano)

Un día destes cóntoche o meu parecer sobre a política.

Un beijo reflexivo

09 março, 2008

Mensagens populares deste blogue

Antes

Houbo un tempo, moi ao comezo de todo. Soía subir unha entrada a este blog a diario, ou case. Soía ter quen me lera. Soía ser un pouco máis salvaxe e divertida. Soía ser máis nova, como di Miley Cyrus na súa canción. Pero pasou o tempo, a vida comezou a tornarse máis adulta, máis agobiante e aburrida. Máis de declaración da renda, de taxas da auga e do lixo. Máis de afogo. Da fugacidade voraz do calendario.Da friaxe. De mirar ben as ofertas do súper e de menos xenebra. Eu convertínme, pouco a pouco, nunha persoa máis vella, máis agobiada, máis frustrada. Monótona. Aburrida. Todas as promesas foron mudando noutra cousa, pesada e gris, e en caixas e caixas de pequenas pílulas brancas. Se as colocase unha detrás doutra en ringleira, é pouco probable que deran a volta completa á Terra. Pero si poderían encher, alomenos, un cuarto da miña casa. Non un demasiado grande, non un dos máis pequenos. Do chan ao teito. Caerían -como o chorro esvaradío de grao ao retirar a portela dun silo, co...

Ler mais

Fraseoloxía fútil

Odio as frases feitas e esa falsa condescencia que toma a apariencia de consello ben intencionado e de preocupación real polo benestar do outro. É(che) o que hai. Dálle tempo. Só tés que relaxarte. É cuestión de mentalizarse. Non tomes todo tan a peito. Dígocho polo teu ben. Non hai mal que cen anos dure. A lista medra cada día, cada mes, ano tras ano. Na xusta medida proporcional na que a miña paciencia e o meu estómago minguan. Será isto a madurez? Quedaría polo camiño, ulindo as flores, como unha sorte de Peter Pan? Sabes que? Vou tomar todo con moita calma, relaxarme, mentalizarme, soltar as mans, abrir ben o peito para que non tome nada máis que o necesario e asumir que toda a condescendencia da fraseoloxía fútil se evapora. E que morra o conto . Viva!

Ler mais