Avançar para o conteúdo principal

Restos

Como non sei (creo que tampouco importa tanto) se tí tamén te pasas ás veces a facer unha visita, eu escribo o que me apetece, o leas ou non. Vaia consolo estúpido.

Escribo cousas como que non pretendo pedir perdón, que o orgüio é unha confusión moi corrente no meu xenio descontrolado, pero que non foi ese o caso, aínda que non cheguei a explicarche nunca as razóns que me guiaron no naufraxio.

Que non sinto culpa (culpa de que?), só é que quero achegarme de novo á túa espiral e deixarme absorber por ela un anaquiño de tempo cada día. Porque adoraba os teus bicos e a túa voz. Os teus consellos, a túa delicadeza morna.

Que a dor é só un tránsito, aínda que o meu paso por ela continúa.
Que non o que máis xeme é o que máis sofre. Eu non me queixo en alta voz. Nunca.
Porque a dor é unha sangría xorda que me atravesa e me esgaza.

E se segue coméndome, que quedará de min?


Hoxe sona.- Gymnopedie nº1 de Satie

Comentários

(Ben sei que neste post non debería dicir nadiña; pero so viñen poñerlle música. Escolle ti entre a terceira e a quinta do Album "Navicularia", de Berrogüetto)
Unknown disse…
Graciñas polo engadido musical.
Moi bo disco.

Agora xa lle engadín música eu. Creo que xa non podo ser máis patética dende a dignidade que aínda intento conservar...

Beijos
asbeirasdoarnego disse…
ola, bonito blog conocíno por chousa, é interesante seguramente + interesante co meu, por se che interesa é: www.asbeirasdoarnego.blogspot.com trata sobre un pequeno pobo do Deza, AGOLADA
Unknown disse…
Graciñas pola visita, Daniel. Non é preciso que me contes onde queda Agolada, son da Estrada, e ademáis, estiven prospectando coa USC hai uns anos.

Inmensa Agolada!

Beijos