Avançar para o conteúdo principal

Restos

Como non sei (creo que tampouco importa tanto) se tí tamén te pasas ás veces a facer unha visita, eu escribo o que me apetece, o leas ou non. Vaia consolo estúpido.

Escribo cousas como que non pretendo pedir perdón, que o orgüio é unha confusión moi corrente no meu xenio descontrolado, pero que non foi ese o caso, aínda que non cheguei a explicarche nunca as razóns que me guiaron no naufraxio.

Que non sinto culpa (culpa de que?), só é que quero achegarme de novo á túa espiral e deixarme absorber por ela un anaquiño de tempo cada día. Porque adoraba os teus bicos e a túa voz. Os teus consellos, a túa delicadeza morna.

Que a dor é só un tránsito, aínda que o meu paso por ela continúa.
Que non o que máis xeme é o que máis sofre. Eu non me queixo en alta voz. Nunca.
Porque a dor é unha sangría xorda que me atravesa e me esgaza.

E se segue coméndome, que quedará de min?


Hoxe sona.- Gymnopedie nº1 de Satie

Comentários

(Ben sei que neste post non debería dicir nadiña; pero so viñen poñerlle música. Escolle ti entre a terceira e a quinta do Album "Navicularia", de Berrogüetto)
Unknown disse…
Graciñas polo engadido musical.
Moi bo disco.

Agora xa lle engadín música eu. Creo que xa non podo ser máis patética dende a dignidade que aínda intento conservar...

Beijos
asbeirasdoarnego disse…
ola, bonito blog conocíno por chousa, é interesante seguramente + interesante co meu, por se che interesa é: www.asbeirasdoarnego.blogspot.com trata sobre un pequeno pobo do Deza, AGOLADA
Unknown disse…
Graciñas pola visita, Daniel. Non é preciso que me contes onde queda Agolada, son da Estrada, e ademáis, estiven prospectando coa USC hai uns anos.

Inmensa Agolada!

Beijos

Mensagens populares deste blogue

Antes

Houbo un tempo, moi ao comezo de todo. Soía subir unha entrada a este blog a diario, ou case. Soía ter quen me lera. Soía ser un pouco máis salvaxe e divertida. Soía ser máis nova, como di Miley Cyrus na súa canción.  Pero pasou o tempo, a vida comezou a tornarse máis adulta, máis agobiante e aburrida. Máis de declaración da renda, de taxas da auga e do lixo. Máis de afogo. Da fugacidade voraz do calendario.Da friaxe. De mirar ben as ofertas do súper e de menos xenebra. Eu convertínme, pouco a pouco, nunha persoa máis vella, máis agobiada, máis frustrada. Monótona. Aburrida. Todas as promesas foron mudando noutra cousa, pesada e gris, e en caixas e caixas de pequenas pílulas brancas. Se as colocase unha detrás doutra en ringleira, é pouco probable que deran a volta completa á Terra. Pero si poderían encher, alomenos, un cuarto da miña casa. Non un demasiado grande, non un dos máis pequenos. Do chan ao teito. Caerían -como o chorro esvaradío de grao ao retirar a portela dun silo, co...

Fraseoloxía fútil

Odio as frases feitas e esa falsa condescencia que toma a apariencia de consello ben intencionado e de preocupación real polo benestar do outro. É(che) o que hai. Dálle tempo. Só tés que relaxarte.  É cuestión de mentalizarse. Non tomes todo tan a peito. Dígocho polo teu ben.  Non hai mal que cen anos dure. A lista medra cada día, cada mes, ano tras ano. Na xusta medida proporcional na que a miña paciencia e o meu estómago minguan. Será isto a madurez? Quedaría polo camiño, ulindo as flores, como unha sorte de Peter Pan? Sabes que? Vou tomar todo con moita calma, relaxarme, mentalizarme, soltar as mans, abrir ben o peito para que non tome nada máis que o necesario e asumir que toda a condescendencia da fraseoloxía fútil se evapora.   E que morra o conto .  Viva!