Entrevista

Encántanme, pola súa capacidade de imaxinar, dúas profesións:

Unha é a de arqueólogo, porque a partir de pequenos fragmentos de cerámica pódese saber os hábitos amatorios dunha civilización completa, a alimentación (lóxico), a forma das vestimentas, se ía frío ou calor cando se formou o estrato, a cor dos ollos, a filosofía vital dos paisanos... (perdoade, amigos arqueólogos, os quiero).

Outra é a de periodista (perdoade os amigos periodistas que aínda me quedades a estas alturas do post): fas preguntas ás que o individuo contesta, e despois interpretas as súas respostas, como se foses protestante e leras unha pasaxe das Sagradas Escrituras.

Pois así máis ou menos como o dos protestantes (desculpas tamén a todos os protestantes do mundo) é o resultado da entrevista que me fixeron o outro día, por teléfono, claro, e mandando eu a foto, como cando tés que ir a facer cola de horas ó da poli polo carné de identidade (polo das colas do DNI da poli non pido desculpas, que son unha castaña...).

Tócate los cojones.

En fin.... Aí tendes o experimento.

(Mañá é a entrega e estou cagadiña de medo...)