Foron os días nos que chegou a chuvia.
Non había quen soubese
o segredo silencioso
do meu nacemento subterráneo
nun útero quente de terra
esterco
e barro
que se esgazou como cando se fende cun coitelo o ventre encarnado dunha sandía.
(no momento preciso)
Nos días nos que chegou a chuvia martelante.
A incesante chuvia.
Foi ela quen me deu o pulso arrítmico nas veas aéreas
estarrecidas como un calafrío de espanto
a sensación de abaixo e arriba
a visión do ceo aberto
o concerto de silencio
do meu silabario mudo.
O útero deu forma ós meus membros quentes e ásperos
nos días da chuvia
(foron os días en que eu nacín)
botándome á vida sen armas e sen coiraza e sen beberaxes:
e era eu, a filla da mandrágora.
[Do poemario "A Filla da Mandrágora" , Neves Soutelo (en proceso de edición)]
Comentários