Houbo un tempo, moi ao comezo de todo. Soía subir unha entrada a este blog a diario, ou case. Soía ter quen me lera. Soía ser un pouco máis salvaxe e divertida. Soía ser máis nova, como di Miley Cyrus na súa canción. Pero pasou o tempo, a vida comezou a tornarse máis adulta, máis agobiante e aburrida. Máis de declaración da renda, de taxas da auga e do lixo. Máis de afogo. Da fugacidade voraz do calendario.Da friaxe. De mirar ben as ofertas do súper e de menos xenebra. Eu convertínme, pouco a pouco, nunha persoa máis vella, máis agobiada, máis frustrada. Monótona. Aburrida. Todas as promesas foron mudando noutra cousa, pesada e gris, e en caixas e caixas de pequenas pílulas brancas. Se as colocase unha detrás doutra en ringleira, é pouco probable que deran a volta completa á Terra. Pero si poderían encher, alomenos, un cuarto da miña casa. Non un demasiado grande, non un dos máis pequenos. Do chan ao teito. Caerían -como o chorro esvaradío de grao ao retirar a portela dun silo, co...
Comentários
E ti,¿como andas? Iste annus horribilis teu está a piques de rematar. Iso che desexo. E espero que a referencia da fermosa "Columna rota" só sexa unha metáfora dura, moi dura, pero só una metáfora...
Moitos bicos, Mariola!
O annus horribilis meu non é máis que unha mancha sangrada de uvas na miña fronte :) Nada para preocuparse.
"A columna rota" é impresionante. Pero é como tí dis, non pasa da metáfora, e quizais nin tan sequera chegue a ese nivel. Pero tén tamén unha vantaxe: todo o que rompe posúe unha nova oportunidade de volver a reconstruírse máis sólida.
Grazas por ser o puntal que me soporta.
Un beijo con sabor a Decembro.