Letra Bastarda

É certo.

Chegou a crise e o cambio. Chegou o momento de escoller o camiño que sempre me acompañou pero que non consideraba o imprescindible ou o único.

Chegou a decisión.
A enerxía.

A mutación contínua.
O movemento.
Que todos estes encoros agochados flúan cara a nova lagoa.

Comentários

tete disse…

Fascíname que compartamos un momento semellante. Por primeira vez na vida, quero cambiar os meus días e darlles sentido. O sentido que sempre tiveron que ter e que a cobardía, a apatía, o deixar pasa-la vida me roubaron.
Eu tamén quero fluir cara o que realmente sen. Quitar a careta de funcionaria e ser persoa. E nunca máis sentirme soa.
Moitos bicos, emprendedora.
Aquí estou para te dar ánimos :)

25 outubro, 2007

Unknown disse…

Hai veces nos que un se atopa con pequenas beizóns en forma de persoa e para min coñecerte (aínda así a través deste medio) é un deses momentos. Graciñas polas palabras e por unirte á miña busca.

Eu tamén te acompaño na túa metamorfose.

Unha aperta chea de soles!

25 outubro, 2007

Mensagens populares deste blogue

Antes

Houbo un tempo, moi ao comezo de todo. Soía subir unha entrada a este blog a diario, ou case. Soía ter quen me lera. Soía ser un pouco máis salvaxe e divertida. Soía ser máis nova, como di Miley Cyrus na súa canción. Pero pasou o tempo, a vida comezou a tornarse máis adulta, máis agobiante e aburrida. Máis de declaración da renda, de taxas da auga e do lixo. Máis de afogo. Da fugacidade voraz do calendario.Da friaxe. De mirar ben as ofertas do súper e de menos xenebra. Eu convertínme, pouco a pouco, nunha persoa máis vella, máis agobiada, máis frustrada. Monótona. Aburrida. Todas as promesas foron mudando noutra cousa, pesada e gris, e en caixas e caixas de pequenas pílulas brancas. Se as colocase unha detrás doutra en ringleira, é pouco probable que deran a volta completa á Terra. Pero si poderían encher, alomenos, un cuarto da miña casa. Non un demasiado grande, non un dos máis pequenos. Do chan ao teito. Caerían -como o chorro esvaradío de grao ao retirar a portela dun silo, co...

Ler mais

Fraseoloxía fútil

Odio as frases feitas e esa falsa condescencia que toma a apariencia de consello ben intencionado e de preocupación real polo benestar do outro. É(che) o que hai. Dálle tempo. Só tés que relaxarte. É cuestión de mentalizarse. Non tomes todo tan a peito. Dígocho polo teu ben. Non hai mal que cen anos dure. A lista medra cada día, cada mes, ano tras ano. Na xusta medida proporcional na que a miña paciencia e o meu estómago minguan. Será isto a madurez? Quedaría polo camiño, ulindo as flores, como unha sorte de Peter Pan? Sabes que? Vou tomar todo con moita calma, relaxarme, mentalizarme, soltar as mans, abrir ben o peito para que non tome nada máis que o necesario e asumir que toda a condescendencia da fraseoloxía fútil se evapora. E que morra o conto . Viva!

Ler mais