Avançar para o conteúdo principal
É certo.

Chegou a crise e o cambio. Chegou o momento de escoller o camiño que sempre me acompañou pero que non consideraba o imprescindible ou o único.

Chegou a decisión.
A enerxía.

A mutación contínua.
O movemento.
Que todos estes encoros agochados flúan cara a nova lagoa.
Etiquetas:

Comentários

tete disse…
Fascíname que compartamos un momento semellante. Por primeira vez na vida, quero cambiar os meus días e darlles sentido. O sentido que sempre tiveron que ter e que a cobardía, a apatía, o deixar pasa-la vida me roubaron.
Eu tamén quero fluir cara o que realmente sen. Quitar a careta de funcionaria e ser persoa. E nunca máis sentirme soa.
Moitos bicos, emprendedora.
Aquí estou para te dar ánimos :)
25 outubro, 2007
Unknown disse…
Hai veces nos que un se atopa con pequenas beizóns en forma de persoa e para min coñecerte (aínda así a través deste medio) é un deses momentos. Graciñas polas palabras e por unirte á miña busca.

Eu tamén te acompaño na túa metamorfose.

Unha aperta chea de soles!
25 outubro, 2007
Enviar um comentário

Mensagens populares deste blogue

Fraseoloxía fútil

Odio as frases feitas e esa falsa condescencia que toma a apariencia de consello ben intencionado e de preocupación real polo benestar do outro. É(che) o que hai. Dálle tempo. Só tés que relaxarte.  É cuestión de mentalizarse. Non tomes todo tan a peito. Dígocho polo teu ben.  Non hai mal que cen anos dure. A lista medra cada día, cada mes, ano tras ano. Na xusta medida proporcional na que a miña paciencia e o meu estómago minguan. Será isto a madurez? Quedaría polo camiño, ulindo as flores, como unha sorte de Peter Pan? Sabes que? Vou tomar todo con moita calma, relaxarme, mentalizarme, soltar as mans, abrir ben o peito para que non tome nada máis que o necesario e asumir que toda a condescendencia da fraseoloxía fútil se evapora.   E que morra o conto .  Viva! 
Enviar um comentário
Ler mais

Bonito

Hoxe non é un día bonito. Nin o quere ser. Malia que vai sol, que vai frío, que merquei un vestido de punto gris nas rebaixas. Hoxe non me apetece nada. Non recibo as novas que quero, ou que estraño, e non podo seguir. Hoxe só me apetece meterme na cama e durmir. Agochar a cabeza dos monstros entre os lenzos e o nórdico e pecha-los ollos forte forte para non terlles medo. Hoxe non é un día tan bonito como parece dende fóra dos meus ollos pero sentareime nun banco a comer pipas, con algún poemario de Benedetti no colo, a ver como xogan os nenos.
5 comentários
Ler mais