Hai un camiño retorto diante dos nosos pés magoados que se nos filtra polas feridas das prantas e das dedas, e que nos empuxa cara a unha ou outra beira. No noso sentido do equilibrio e da orientación está a maior ou menor fortuna durante este recorrido que tanto nos marea.
E é niso no que está o verdadeiramente importante. Que pode significar non saber como chegará un a comportarse nunha determinada situación (ficticia), ou non ter a certeza de tomar a decisión correcta (mentres non teña que tomarse), ou "no se que ponerme" ou qué bo tempo de praia nos vén, teño que lava-lo auto, cambieime de compañía de móbil, este ano lévanse os tonos grises no outono...?
Ás veces, temos a cabeza tan chea de paxaradas que nos distraemos dalgo esencial como é vivir. E do fermoso do sinxelo.
Comentários
por aqui é a primavera que chega com calores de verão e não sei como fazer quando o mundo esquenta.
Que cousa!
Ánimo ca primavera! Por esta banda do mundo conformámonos co outono que comeza... (viva a vendima e as uvas maduras!!).
Un bico miña nena.