Avançar para o conteúdo principal
Declaración de las Mujeres de La Vía Campesina- Centro América
12 de Septiembre, 2007 - El Salvador

Reunidas los días 11 y 12 de Septiembre en la Ciudad de San Salvador, el Salvador la Comisión de Mujeres de La Via Campesina Centroamericana en el marco de la articulación internacional del Movimiento de Mujeres en La VIA CAMPESINA, bajo los principios unionistas de nuestro prócer FRANCISCO MORAZAN QUEZADA declaramos antes los gobiernos y al pueblo centroamericano en general

*Acompañar acciones encaminadas a fortalecer la unidad de los pueblos Centroamericanos y Latinoamericanos.
*Respaldamos la Alternativa Bolivariana para America (ALBA) como una propuesta de unidad de los pueblos Latinoamericanos que nos permite dignificar nuestras raíces.
*Acordamos conformar la Comisión de Mujeres Centroamericanas por el ALBA como una alternativa que permita dignificar el trabajo de las mujeres campesinas e indígenas.
*Luchar para lograr una verdadera equidad de género en el Movimiento Campesino Centroamericano.
*Luchar por construir la Soberanía Alimentaría como modelo alternativo para mejorar las condiciones de vida de las familias campesinas.
*Saludamos las iniciativas de gobiernos progresistas en beneficio de la Soberanía de los pueblos Latinoamericanos.
*Exigimos a las autoridades que tome en cuenta la vida del campesino y campesina basada en la biodiversidad ejemplo, la semilla, la tierra, el agua y el territorio.
*El respeto a los derechos humanos como un derecho universal que permita el respeto a la vida y a la identidad de los pueblos campesinos e indígenas.
*Rechazamos la violencia institucional hacia las mujeres campesinas e indígenas
*Exigimos a cada gobierno la revisión y aplicación de las leyes agrarias vigente en cada país de manera que estos favorezcan a las mujeres campesinas e indígenas para que sean beneficiarias directas en los programas de asignación de tierra.
*Exigimos a los gobiernos no asumir las imposiciones de organismos internacionales que vienen a robarnos la riqueza cultural de nuestros pueblos.
*Integrarnos en los espacios de toma de decisión como mujeres campesinas e indígenas en cada uno de los países centroamericanos para que seamos participes de nuestros propio desarrollo económico, político, social y cultural.
*Nos declaramos defensoras de las Semillas Criollas, de la Vida, la tierra y el territorio que son Patrimonio de los Pueblos al Servicio de la Humanidad.
*Exigimos a los gobiernos la promoción de mercados locales, nacionales y regionales para promocionar la producción campesina.
*Instamos a los gobiernos y a la sociedad centroamericana conservar y promover la cultura criolla de nuestros pueblos de tal manera que podamos desarrollar nuestra propia identidad como pueblos rurales.
*Exigimos la no importación, la producción, comercialización y consumo de productos genéticamente modificados, que son perjudiciales a la salud, al medio ambiente y la economía campesina.
*Nos solidarizamos con las compañeras y compañeros indígenas de la costa caribe de Nicaragua abatidos por el huracán Félix.
*Saludamos a la III Asamblea de Mujeres de la VIA CAMPESINA a realizarse en Mozambique en el 2008.

VIVAN EL MOVIMIENTO CAMPESINO CENTROAMERICANO DE MUJERES GUARDIANAS DE LA VIDA, LAS SEMILLAS, EL AGUA, EL BOSQUE, LA TIERRA Y EL TERRITORIO
MUJERES CAMPESINAS
LA TIERRA NO SE VENDE, SE RECUPERA Y SE DEFIENDE

Comentários

Mensagens populares deste blogue

Antes

Houbo un tempo, moi ao comezo de todo. Soía subir unha entrada a este blog a diario, ou case. Soía ter quen me lera. Soía ser un pouco máis salvaxe e divertida. Soía ser máis nova, como di Miley Cyrus na súa canción.  Pero pasou o tempo, a vida comezou a tornarse máis adulta, máis agobiante e aburrida. Máis de declaración da renda, de taxas da auga e do lixo. Máis de afogo. Da fugacidade voraz do calendario.Da friaxe. De mirar ben as ofertas do súper e de menos xenebra. Eu convertínme, pouco a pouco, nunha persoa máis vella, máis agobiada, máis frustrada. Monótona. Aburrida. Todas as promesas foron mudando noutra cousa, pesada e gris, e en caixas e caixas de pequenas pílulas brancas. Se as colocase unha detrás doutra en ringleira, é pouco probable que deran a volta completa á Terra. Pero si poderían encher, alomenos, un cuarto da miña casa. Non un demasiado grande, non un dos máis pequenos. Do chan ao teito. Caerían -como o chorro esvaradío de grao ao retirar a portela dun silo, co...

Fraseoloxía fútil

Odio as frases feitas e esa falsa condescencia que toma a apariencia de consello ben intencionado e de preocupación real polo benestar do outro. É(che) o que hai. Dálle tempo. Só tés que relaxarte.  É cuestión de mentalizarse. Non tomes todo tan a peito. Dígocho polo teu ben.  Non hai mal que cen anos dure. A lista medra cada día, cada mes, ano tras ano. Na xusta medida proporcional na que a miña paciencia e o meu estómago minguan. Será isto a madurez? Quedaría polo camiño, ulindo as flores, como unha sorte de Peter Pan? Sabes que? Vou tomar todo con moita calma, relaxarme, mentalizarme, soltar as mans, abrir ben o peito para que non tome nada máis que o necesario e asumir que toda a condescendencia da fraseoloxía fútil se evapora.   E que morra o conto .  Viva!