Avançar para o conteúdo principal

Conta atrás

Faltan 5 días para o despegue.
E a maleta.
E os roteiros para cada día.
O pano da man para despedirme no aeroporto.
A miña guía Lonely Planet subliñada e o caderno cheo de notas.
A foto dos meus nenos (maldito apego).
O xabrón, o boli, o mandala para enredar, a cámara de fotos coa tarxeta valeira, o vidro dos ollos limpo de cores e de imaxes, a libretiña dos poemas, os pares de medias de reposto para as camiñatas pola cidade, a lista de encargos para traerme de vólta,...

E as ansias pola viaxe.

E o meu diccionario para non dicir barbaridades gramaticais (que, me temo, acabarei pronunciándoas a mancheas...).

Non importa, é só o comezo: Ich lerne Deustch.

Comentários

Unknown disse…
Cinco dias, que tensión!
Boa viaxe.
Unknown disse…
Graciñas. Pero non o dirás para que te engada na lista de encargos?
Alberto Ramos disse…
Buen despegue.
Unknown disse…
Graciñas, Al. A ver se volvo cos ollos como os levo, porque quero ver tantas cousas e lugares que non sei se resistirán :)
tete disse…
resistirán. pero o corazón, non sei. teño gardadas na ialma tantas imaxes fermosas de praha que aínda non volvín ser quen era antes.
disfruta, nena. merécelo.
bicos para hoxe e para os días seguintes
Unknown disse…
Beijinhos tamén para tí, linda.

Xa che/vos contarei que tal resultou todo. Agora só pido (de momento) que non me perdan a maleta, senon...

Saio na madrugada de mañá.
Volareeee... ooooooh ooooh... :)

A ver se volvo falando alemán :D

E se consigo non arrecender a currywürst ou a chucrut (que tamén o hai, si...).

Apertas e aloumiños.

Mensagens populares deste blogue

Fraseoloxía fútil

Odio as frases feitas e esa falsa condescencia que toma a apariencia de consello ben intencionado e de preocupación real polo benestar do outro. É(che) o que hai. Dálle tempo. Só tés que relaxarte.  É cuestión de mentalizarse. Non tomes todo tan a peito. Dígocho polo teu ben.  Non hai mal que cen anos dure. A lista medra cada día, cada mes, ano tras ano. Na xusta medida proporcional na que a miña paciencia e o meu estómago minguan. Será isto a madurez? Quedaría polo camiño, ulindo as flores, como unha sorte de Peter Pan? Sabes que? Vou tomar todo con moita calma, relaxarme, mentalizarme, soltar as mans, abrir ben o peito para que non tome nada máis que o necesario e asumir que toda a condescendencia da fraseoloxía fútil se evapora.   E que morra o conto .  Viva! 

Bonito

Hoxe non é un día bonito. Nin o quere ser. Malia que vai sol, que vai frío, que merquei un vestido de punto gris nas rebaixas. Hoxe non me apetece nada. Non recibo as novas que quero, ou que estraño, e non podo seguir. Hoxe só me apetece meterme na cama e durmir. Agochar a cabeza dos monstros entre os lenzos e o nórdico e pecha-los ollos forte forte para non terlles medo. Hoxe non é un día tan bonito como parece dende fóra dos meus ollos pero sentareime nun banco a comer pipas, con algún poemario de Benedetti no colo, a ver como xogan os nenos.